Jan en Mieke naar de Azoren juni 2026

In januari was ik begonnen met een reisplanning voor dit jaar, het zouden de Azoren worden. En hoe meer ik er over las hoe enthousiaster ik werd, echt een land voor ons, enfin, land, het is een eilandengroep van 9 eilanden waarvan we er 4, misschien 5, van gaan bezoeken, en het hoort bij Portugal. Er is zoveel te zien, zoveel mooie dingen, zoveel prachtige natuur, en geen massatoerisme, echt ideaal.

We hebben een paar hele zware maanden achter de rug, en een vakantie was dan ook zeer welkom.

Alleen, er is zoveel te zien, vakantie is het niet echt, het wordt hard doorwerken ☺️, maar tegelijk ook heel veel genieten.

Zaterdag, 13 juni

Heel vroeg opgestaan want onze oppassers, dezelfde als vorig jaar, kwamen om 7h want de taxi naar het vliegveld stond om half 9 voor de deur.

Keurig op tijd, half 10 op het vliegveld, we vlogen om 10 voor 12. Het was er verschrikkelijk druk, eindeloos aanschuiven voor de bagage check in, eindeloos aanschuiven voor de security en we waren pas 10 minuten voor tijd voor het boarden, maar alles gelukt en we zaten in het vliegtuig. De captain zei nog dat we zo gingen vertrekken, nog wat kleine dingetjes regelen, alleen, dat dadelijk duurde maar en duurde maar…enfin, het vliegtuig vertrok pas na een uur, daarna rondcirkelen boven Lissabon omdat we ons slot kwijt waren, kortom, we misten onze aansluiting naar Pico, we waren te laat…

Dat was even een drama, er bleek nog een ander Vlaams koppel in hetzelfde geval te zijn als wij, Nicole en Johny, en we verbroederden daar ter plaatse aan de balie.

Het werd allemaal keurig voor ons geregeld, er was die dag geen vlucht meer naar Pico, pas morgen om 8h, dus Tap Portugal, de maatschappij, boekte een hotel voor ons, en transport, en eten, op hun kosten.

Wij dan naar het hotel waar we samen gezellig een glaasje wijn dronken en een maaltijd aten.

Wel vroeg naar bed want morgen om 5h20 moeten we de hotelshuttle nemen, terug naar het vliegveld, dus alweer verschrikkelijk vroeg op. We moeten daar uiterlijk om kwart voor 6 zijn want om kwart voor 8 moeten we al boarden. En deze keer mogen we het echt niet missen.

Ik ben allang blij dat het vliegtuig zo vroeg vertrekt, we zijn dan om 10h op Pico, en om half 2 kunnen we dan direct beginnen aan de eerste besproken aktiviteit. De planning was eigenlijk om morgenochtend eerst op het gemak wat van de reis te bekomen maar dat zit er dus niet in, maar kom, op zich kan het programma doorgaan zoals voorzien, dus ik klaag niet.

Zondag 14 juni

Nou, dus vroeg opgestaan, kwart voor 5, geen ontbijt want dat begon pas om 6h30

Met de shuttle naar het vliegveld van Lissabon, dat gigantisch is. Maar ook veel beter geregeld dan in Zaventem, ondanks dat het VERSCHRIKKELIJK druk was, zelfs al om die tijd, ging alles soepel, bagage inchecken, zo erdoor, security, in 5 minuten erdoor, echt, daar kunnen ze in Zaventem nog wat van leren, het verschil was groot.

Een broodje als ontbijt gekocht op het vliegveld en toen wachten tot we konden boarden, dat begon onverwacht vroeg, we moesten dan ook eerst met een bus heeeelemaal naar de andere kant van de startbanen rijden, echt ver.

En zo vertrokken we dan voor het laatste stuk, nog eens 2h vliegen naar Madalena, op het eiland Pico.

Vanuit het vliegtuigraampje tijdens het landen zag ik direct al de beroemde Pico mountain, afstekend tegen de blauwe lucht, het was mooi weer!

Niet een groot vliegveld, 1 band voor de bagage, waar ik naast bleef staan terwijl Jan alvast de gehuurde auto ging ophalen. Terwijl ik wachtte zag ik vanuit de hal door het raam zon, zee en bergen en ik kreeg direct een vakantiegevoel, we waren er echt!

Het ophalen van de auto bleek eindeloos te duren, door moeilijkheden bij de eerste in de rij, Jan was derde. Maar het kwam dan toch in orde en wij dus op weg, langs de palmbomen en honderden Agapanthussen overal, vooral veel in het wild, en reden we naar Madalena centrum.

We vonden een supermarkt, een behoorlijk grote en goed gesorteerde supermarkt ook nog, en sloegen daar eten in, voor vanavond, voor het ontbijt morgenochtend, wat wijn (aan 1,99€ de fles en hij bleek nog lekker ook), cola, enfin, wat noodzakelijke dingen. We kwamen daar verschillende mensen tegen van de vlucht, ook Nicole en Johny, iedereen kwam snel wat inslaan, winkels zijn er hier niet zoveel.

Daarna naar het kantoor van CW Azores voor onze eerste activiteit, whale watching.

Dus met een bootje de zee op, 12 man, op zoek naar walvissen. Ze werken met spotters die met verrekijkers de zee afspeuren, op zoek naar opspuitend water uit de blowholes en uitstekende vinnen boven water en dan de coordinaten doorgeven.

Over de portofoon kwam dan elke keer een verslag van zo’n spotter en toen het dan raak was hoorden we direct aan het enthousiasme van die man: er is er een gespot. Dus wij op volle kracht naar die plaats en daar zagen we een kalf, en de moeder moest dus ook in de buurt zijn. En ja, die zagen we even later ook, het waren spermwhales, en volgens de gids was de moeder het jong aan het zogen maar dat konden we natuurlijk niet zien onder water, alleen de boven water uitstekende vinnen en de ruggen. Even later verdwenen moeder en kind definitief naar beneden waarbij moeder nog een mooie taildisplay toonde. En zo zagen we in totaal 3 whales, 3 tails. Die laatste was echt heel dichtbij, daar hebben we een tijd naast gevaren, op een meter of 10-20, en het was dan ook een zijwaartse tail display.

moeder met kalf

Verder was er nog een school witte dolfijnen, die typisch zijn voor daar, maar het is geen sociale soort en ze verdwenen dan ook weer snel, maar mooi die witte vormen zo vlak onder het oppervlak. Ook zag ik nog een grote schildpad maar die verdween ook direct onder water toen we naderden.

Enfin, nog wel een uur terugvaren naar de haven en daarna konden we eindelijk ons huisje gaan bekijken waar we dus een dag te laat aankwamen.

Het is een soort resort, er zijn 11 verschillende huisjes, echt heel verschillend, luxe en minder luxe, groot en klein. Wij hebben dan een klein niet luxe huisje blijkbaar, het viel ons wat tegen. Maar we hebben van op ons terras wel zicht op zee, het ligt op een berg, en in het dal kun je die prachtige wijngaarden met zwarte lavamuurtjes zien liggen. En waar we die walvissen hebben gezien, dat is er helemaal niet ver van, ik bleef dus maar kijken of ik niet nog een walvis zag spuiten 😊

Er is ook een infinity pool, en een jacuzzi, maar daar hadden we geen puf meer voor, we waren doodmoe en zijn na het gekochte eten, een douche en dit schrijven kapot in bed gerold.

Maandag, 15 juni

Vanmorgen vertrokken alweer naar CW Azores, we moesten daar om 9h zijn voor onze snorkeltrip. We bleken samen met een heel leuk jong Vlaams koppel die op huwelijksreis waren, en het klikte wel, zij waren bezig aan hun laatste dagen op de Azoren en hebben ons een heleboel tips gegeven voor Flores en Sao Miquel, waar we zeker nut van gaan hebben.

We reden met de auto naar een snorkelplaats bij San Roque, het zag er op het eerste zicht niet spectaculair uit maar jongens, eens in het water bleek het wel behoorlijk spectaculair mooi, grote en kleine vissen, zoveel soorten gekleurde vissen, rood in allelei gradaties, donker tot helderrood, groen met strepen, zwart met fluoblauwe vinnen, overal prachtige vissen tussen de rotsen, zeesterren waaronder een blauwe met stippels, een enkel blauwe, een helderrode die prachtig afstak tegen de witte rots, en deze zeesterren waren anders dan de ‘gewone’, ze hadden veel langere tentakels.

Het spectaculairste wat we zagen was een gigantische rog, pikzwart, die daar op de grond lag, en volgens Emer, onze gids en marine bioloog was het heel zeldzaam om die daar te zien, zo dicht bij de kust, en er was ook nog een octopus maar die heb ik zelf niet gezien, ze vond het zelf een van haar mooiste dives van dit jaar, we hadden dus geluk, we waren dan ook allemaal helemaal in de wolken, we waren bijna een uur onder water geweest, in onze wetsuits, en ik had er nog langer kunnen blijven, drijvend tussen de rotsen en die prachtige onderwater wereld, zo helder, zo mooi om te zien.

Terug bij het kantoor eerst wat gaan drinken, onze broodjes opgegeten en daarna voor de derde keer naar CW Azores, ondertussen bijna ons tweede thuis op Pico.

Ze verkochten daar ook hele mooie beeldjes van walvissen en dolfijnen en dat was voor mij het ideale vakantie souvenir, ik probeer altijd iets mee te nemen wat voor mij bijzonder, of opvallend of mooi was, en nu de tweede dag heb ik het al gevonden, een beeldje van een dolfijn, uit grijze lavasteen.

De volgende aktitviteit was die waar ik het meest naar had uitgekeken, mijn bucket list item, zwemmen met wilde dolfijnen.

We waren met een groep van 8 en kregen onze briefing en toen was het wachten op het verlossende woord van de spotters, en dat bleef maar duren en bleef maar duren, niks, geen dolfijnen in zicht.

We kregen de keuze, ofwel op goed geluk de zee op gaan met back up van de spotters, ofwel een andere dag, ofwel ons geld terug. Wij twijfelden, waren ook vrij moe van het snorkelen in de ochtend, maar de hele groep ging op hoop van zegen en wij ook toch maar.

Het weer was niet geweldig, de voorspelling voor vandaag was sowieso slecht, zwaar bewolkt en 70% kans op regen maar die ochtend was het al behoorlijk zonnig geweest en dat viel allemaal goed mee.

Alleen op zee bleek het nogal een bumpy ride, die speedboot over de golven, het had vaak meer weg van een rollercoaster, op en neer, gelukkig had Jan nog een zeeziekte pil van hun gekregen, die waren we zelf vergeten.

We voeren maar over die golven, al anderhalf uur volgens mij, ik geloofde er allang niet meer in, tot over de portofoon plots een enthousiaste stem van de spotter kwam, we verstonden geen woord maar iedereen begreep direct: ze zijn gespot, en de boot spoot weg. En ja, al gauw zagen we de eerste vinnen rond de boot, we waren bij de dolfijnen, toch nog.

We gingen per 2 het water in, vanaf de boot in het water springen, zo voorzichtig mogelijk om ze niet bang te maken. De eersten waren een Amerikaans koppel en dat ging niet goed, zij panikeerde direct en ze moesten haar uit het water halen, en ondertussen waren de dolfijnen ook weg, een heel gedoe, we voeren ze achterna, koppel 2, de ouders van koppel 1, sprongen er in maar zagen niets, wij waren de volgende, en ik zag een dolfijn, net uit beeld verdwijnend, zijn of haar achterkant,

Dolfijnen zijn in het algemeen sociale nieuwsgierige dieren die meezwemmen met de boot maar deze groep, het waren er ook niet zoveel, verschillende individuen die alle kanten opzwommen en kwamen dus niet naar ons toe maar deden hun best om bij ons weg te komen en waren asociaal. Elke keer ging de boot achter hun aan, want de begeleiders wilden iedereen de kans geven om een dolfijn tenminste te zien. Het was niet zozeer zwemmen met dolfijnen als wel achtervolgen van dolfijnen.

Wat mij opviel was hoe blauw het daar onder water was, echt helder blauw. Mijn 2e sprong was niets, ik sprong zomaar in de oceaan van minstens 800m diep!, maar bij de derde sprong zag ik 2 of 3 dolfijnen vlak langs me schieten, tussen de bubbels van de sprong door, maar tegen dat de bubbels weg waren was er ook geen dolfijn meer te zien. Ik zag in die flits wel duidelijk de gele streep van de common dolphin, dat zag je niet van boven af. Jan had ondertussen nog steeds niets gezien en we mochten dus nog een vierde keer, en toen was het bij hem raak, hij zag een schim maar te kort om te filmen, het is slechts 1 iemand, van de groep van 8 gelukt om effectief een dolfijn te filmen, zij zat een half uur later nog steeds te smilen.

Het was dus niet wat ik er van verwacht had. We waren vantevoren wel gewaarschuwd dat het wilde dieren waren dus onvoorspelbaar maar het was toch wel een teleurstelling. Ze hadden ook gezegd dat je ze onder water duidelijk kon horen klikken/ communiceren maar dat was bij ons dus niet het geval. Nadat Jan iets gezien had zijn we terug gevaren, nog een uur hotsend over de golven, we waren 4h op het water geweest in plaats van de 3h dat het zou duren, ze hadden echt hun best gedaan, maar het heeft niet mogen zijn, of toch zeker niet wat ik gehoopt had.

Ik was wel doodmoe daarna en we zijn naar ons huisje teruggereden en vroeg gaan slapen.

Dinsdag 16 juni

Na 2 dagen behoorlijk mooi weer werden we wakker onder een grijze lucht en de berghelling gehuld in de mist.

Ik kon het beeldje van een dolfijn dat ik gisteren gekocht gehad niet vinden en had CW Azores een berichtje gestuurd of ze het gevonden hadden en kreeg direct bericht terug, het lag daar nog, dat was al een opluchting. We gingen het direct halen en door naar een sportwinkel die ik online had gevonden, want ik was zo stom geweest om thuis in de haast toen de taxi stond te wachten, mijn gymschoenen te vergeten en op mijn crocs te vertrekken. Dus nieuwe schoenen gekocht en daarna die gaan uitproberen met een wandeling naar en rond een meer, een 20 km verder over het midden van het eiland.

Helaas begon het al snel te regenen, terwijl we langs schitterende bossen Hydrangea’s reden, de blauwe schermbloemigen, die ik al 2x geprobeerd heb maar mislukt staan hier bij bossen in het wild, samen met blauwe en witte Agapanthussen, beeldschoon. Die planten houden van veel water, het is niet verwonderlijk dat ze het hier geweldig doen, alles is zo groen, prachtig mooi, maar dat komt dus ook door de regen.

Terwijl we in de buurt van Mount Pico reden werd het weer steeds erger, we reden letterlijk door de wolken, hele vlagen dikke mist over de weg, alles was nat en vochtig, als de mist even optrok was het wel mooi maar meestal zag je weinig of niets. We hebben zo ook bij een Miradouro gestaan, een uitzichtspunt maar waar het uitzicht zeer beperkt was en waar je haast wegwoei. Toen de mist even optrok zag het er wel mooi uit maar tegen dat ik mijn camera had was het alweer te laat.

We zochten naar een meer waar ik over gelezen had maar konden het niet direct vinden, eindelijk dan toch. We parkeerden langs de weg, maar bleven eerst wat in de auto zitten want het was aan het gieten. Toch maar flink geweest, en met regenjassen aan vertrokken. Het was eerst 500m lopen naar het meer, en dat zou mooi zijn met waterlelies. Maar de regen kletste horizontaal tegen ons aan door de harde wind, we zijn tot aan het meer geraakt en waren doorweekt, en in plaats van er rond te lopen besloten we terug te gaan, dit was echt niet leuk.

We reden terug naar Madalena, en hoe verder we van Mount Pico waren hoe beter het weer werd, in Madalena was het prima met hier en daar wat blauw. Boodschappen gedaan en besloten naar iets anders daar in de buurt te gaan wat ook op mijn lijstje stond, ook nog werelderfgoed, de wijngaarden van Pico.

En dat was geweldig, echt een succes, de wijngaarden op zich hadden we al veel gezien, vanuit ons huisje zie je ze zelfs beneden op de berghelling liggen, maar om er zo doorheen te wandelen was echt geweldig indrukwekkend. Vanaf de typische rode molen, Moinho de Fredo, die in het midden stond kon je prachtige overzichtsfotos maken

Het zijn allemaal stapelmuurtjes van zwarte lavasteen waartussen de wijnranken staan, de stenen nemen warmte op en fungeren zo als broeikas en de vruchtbare lavagrond geeft de druiven zijn typische smaak, zo zeggen ze. Maar of je nu wijnliefhebber bent of niet, het was echt heel mooi en indrukwekkend om te zien en we waren heel blij dat we dat nog gedaan hadden op de terugweg naar ons huisje.

Het was onze laatste dag op Pico en dus ook op ons domein en ik wilde toch echt eens in de jacuzzi en dat hebben we dan ook gedaan, en zelfs de zon was er ondertussen door gekomen. Het was GEWELDIG, een grote jacuzzi waar je ook in kon zwemmen tegen de jets in, dat had ik nog nooit gedaan, het werkte heel goed, het water was lekker warm, de zon kwam er door, van uit de jacuzzi hadden we een schitterend uitzicht over de zee en de wijngaarden beneden op de helling, het was echt super, het was heel relaxend, zelfs Jan genoot ervan.

Sterker nog, hij is daarna ook nog in de infinity pool gesprongen, mij was het te koud maar ik vond het leuk dat hij het deed, en ik heb mooie fotos van hem in de pool die op het oog doorliep in de zee, heel mooi.

We waren allebei helemaal blij, het was een mooi einde van de dag en een mooi afscheid van ons resort Aldeia de Gringeira.

Alles ingepakt en klaar gezet voor morgen want we vertrekken hier om kwart voor 9, op naar het volgende eiland.

Woensdag, 17 juni

Keurig op tijd vertrokken naar het vliegveld om de auto terug te brengen, de bestelde chauffeur stond ook al klaar om ons naar de haven te brengen, alles liep vlot, leuke chauffeur ook, wel van Pico maar tot zijn 14e in Canada opgegroeid en sprak dus goed Engels, gezellig gebabbeld en hij zette ons af bij de haven, dat plein was ondertussen echt ons tweede thuis op Pico, CW Azores zit daar namelijk ook, en daar zijn we elke dag geweest, nu ook want ik heb hetzelfde jasje gekocht wat Jan gisteren al had gekocht.

We hadden wel problemen met onze betaalkaarten, Jan gisteren al, toen heb ik met de mijne betaald, vandaag het jasje ook nog maar toen ik een 10 min later wilde afrekenen in ‘ons’ cafeetje deed die het ook niet meer, we snapten er niets van maar waren wel wat in paniek, gelukkig hadden we nog cash geld maar na de overtocht moesten we toch een nieuwe auto huren en betalen en als dat niet zou lukken…

We zijn dan naar een ATM gelopen en daar konden we toch geld uit krijgen, we vermoeden dat de machientjes om contactless te betalen het niet goed deden.

In ieder geval, wij de ferry op, naar het eiland Faial, dat we al die tijd aan de overkant konden zien liggen, een half uurtje varen en zo kwamen we in het stadje Horta aan.

Bij de autoverhuur ging het ook als een speer, we waren de eersten, en ook de veranderingen die ik had doorgegeven waren goed doorgekomen, daar was ik bang voor geweest, en ook de betaling verliep zonder problemen.

Eert een foto gaan maken bij de reuzenletters HORTA (de naam van mijn vroegere werk) om naar Luc (mijn vroegere baas en beste vriend) door te sturen, en dan verder gelopen naar het centrum, de pas gehuurde auto hadden we op de parking laten staan, er is toch overal parking te kort.

Ik wilde de schilderingen gaan bezoeken waar ik over gelezen had. Horta is de laatste plaats waar de zeilers die wereldreizen maken en de Atlantische oceaan oversteken voor anker kunnen gaan en voorraden inslaan, en het is een traditie dat ze daar op de kademuren een boodschap/schilderij achterlaten. Ik had daar fotos van gezien en dat wilde ik wel eens met eigen ogen bekijken.

We vonden ze gelukkig al snel, en oh boy, dat was me wat, wel meer dan duizend, elke stukje muur was beschilderd, die hele kades rond, het was ongelooflijk, zo veel en zulke mooie erbij ook, soms enkel de namen van de opvarenden en van de boot en de datum, maar veruit de meesten hadden er echt werk van gemaakt, het was een soort museum van schilderijen maar met een verhaal, sommigen hadden hun boot getekend, iemand een wereldkaart met de hele route die ze gevaren hadden, en dus ook de Azoren als stipjes er op,

veel walvissen en zeedieren ook, er zaten echte kunstwerken tussen, het was echt heel leuk. We zagen er ook een van een effen ondergrond met GRETA er op, en de Zweedse vlag, en ik geloof echt dat die van Greta Thunberg was, die is immers ook per boot de oceaan overgestoken, en zoiets simpels leek me wel wat voor haar.

We hebben daar een tijd rond gelopen, en echt genoten, het was echt heel bijzonder

Vervolgens de auto opgehaald en doorgereden naar een uitzichtpunt bij een Caldeira, een kratermeer.

Daarvoor moesten we de berg op en zodra we begonnen te stijgen zaten we weer in de mist, net zoals gisteren, en ook hier waren er weer overal Hydrangeas langs de weg, het was echt een flashback van gisteren. Trouwens, ik heb ergens gelezen dat Hortensia, de Nederlandse naam van Hydrangea, hier vandaan komt, ik weet niet of het waar is, maar ik vind het leuk om dat te geloven.

In ieder geval, over de kronkelende bergweggetjes in de mist, soms tussen prachtige bomen, en dus overal Hydrangeas kwamen we dan aan bij het punt dat ik vandaag wilde zien.

Alleen, je zag NIETS, werkelijk spectaculair niets, grijze wolken, mistflarden die om ons heen woeien want het stormde daar compleet. We zouden daar onze broodjes opeten, want dat doen we niet in de gehuurde auto. Er was daar een

muurtje, en daartegen leunend stonden we net uit de ergste wind, te eten, terwijl de mistflarden ons letterlijk rond der oren woeien, met vlak daarbij de rand van het uitzicht wat we niet zagen, het was werkelijk idioot, de 3 autos die langs reden verklaarden ons waarschijnlijk voor gek, en dat was misschien niet helemaal onterecht, maar Jan had honger en wilde niet meer wachten.

Toen de berg maar weer afgereden, nog over een weggetje gestuurd dat een verschrikkelijk grintpad bleek zodat we weer gedraaid zijn en moesten toen een eind omrijden naar ons nieuwe adres in het dorpje Cedros, B&B Faial Cottage.

De eigenaar bleek een Nederlander te zijn, heel vriendelijk maar hij stelde zich voor als mijnheer Staal, en dat vond en vind ik zo gek, voor een host, zo afstandelijk, ik weet niet waarom precies maar het stoorde mij enorm.

ons huisje

ons uitzicht

Het huisje is klein maar heeft mooi zicht op zee van op het terras ervoor, grote slaapkamer, mooie badkamer, keukenblokje waar we wel niet zelf konden koken, en eettafel. Ondertussen was er zelfs wat zon en het zag er gezellig uit, zo met de zee daar op de achtergrond.

We hebben op het terras wat zitten bijlezen, want dat is er de afgelopen dagen nogal bij ingeschoten en we kwamen wat tot rust want sinds zaterdag is het eigenlijk een opeenvolging van indrukken en ervaringen en stress geweest, nu kwamen we even wat bij, rustig zittend op het terras met zicht op zee.

Om 7h zijn we beneden naar het dorp gelopen, daar was een restaurant dat hij had voorgesteld, op net geen km dus dat liepen we wel even. Alleen, dat was alleen maar steil naar beneden, en dat moesten we dus op de terugweg weer naar boven. Het dorpje had ook een schattig kerkje met een pleintje ervoor waar we ook even een kijkje zijn gaan nemen.

We vonden het restaurant Xavier vlot, precies volgens de aanwijzingen, bestelden daar wat te eten, Jan zwaardvis, ik tender loin van black pork. En het was toch LEKKER, jawadde, al lang niet meer zo lekker gegeten, het was ook leuk opgediend, kleine bakjes op leistenen, en het smaakte geweldig, een liter huiswijn erbij, daarna in de euforie nog een dessert, chocomousse en taart met ei en amandelen, zoals hij zei, in ieder geval: ZALIG. We waren extatisch, en het geheel kostte 56€, nou, bij ons was je daar onder de 120€ niet mee weg gekomen, en dan zoooo geweldig lekker.

Morgen is het onze 38e trouwdag, en we hebben al een restaurant gereserveerd, iets sjieker dan dit ‘lokale restaurantje’ dat in tripadvisor als ‘snackbar’ stond beschreven, nou, ik moet nog zien dat het daar beter is, dat kan gewoon niet.

Tijdens het eten was het ondertussen gaan gieten, dus we dronken nog een extra glaasje van onze liter die we net niet op hebben gekregen, maar toen was het toch echt tijd om die berg weer op te lopen zodra de regen gestopt was. En het was zwaar, maar ik heb het gehaald, maar dat doe ik niet nog een keer, km of niet, met de auto 😏

En zo is er alweer een dag voorbij, ik hoop echt dat we toch nog eens een paar dagen mooi weer gaan hebben, het is zeker niet koud, integendeel, maar veel wind en die mist en laaghangende wolken mogen voor mijn part wegblijven.

Zoals ‘Mijnheer Staal’ zei: we hebben hier geen kachels nodig, maar we kunnen niet zonder luchtontvochtiger.

Enfin, fingers crossed dat het morgen wel wat droger is.

Donderdag, 18 juni

Onze 38e huwelijksverjaardag vandaag, mooie dag geweest.

Het begon al met een fantastisch ontbijt, aan huis geleverd door mijnheer Staal, sap, koffie en thee, zelfgebakken brood, warme broodjes, charcuterie: ham, kaas en salami en komkommer, gekookte eitjes, stuk taart, yoghurt met passievrucht, een heel blad vol op een mooi bijzettafeltje, het was enorm feestelijk en passend.

Daarna zijn we vertrokken naar de vulkaan van Capelinhos, een heel stuk nieuw land door de uitbarsting in 1966. Het was heel bijzonder, een echt maanlandschap gewoon, in zwart, door de gestolde lava. We hebben daar een hele tijd rond gelopen, en dat bleek maar goed, de eerste fotos waren mooi maar wel met bewolkte achtergrond, maar nadat we nog een stuk de steile berg waren opgeklommen, en nog verder waren gelopen was het weer bij terugkomst zoveel mooier, stukken

blauwe lucht en al, het zag er zoveel mooier uit, en ik heb de fotos allemaal opnieuw gemaakt. Het was echt heel bijzonder, niet per se mooi, een zwarte vlakte eigenlijk, maar heel ongewoon en speciaal, we zijn er toch een hele tijd gebleven.

Daarna door gereden naar de Caldeira, een grote ronde vulkaan krater. Dat was in de buurt van waar we gisteren hebben staan bibberen in de storm. Nu was het eerst mooier weer maar hoe verder we weer de berg opreden, hoe meer mist er kwam. Toen we aankwamen was het daar behoorlijk druk, zoveel volk hadden we nog niet bij een bezienswaardigheid gezien. Er was een tunneltje dat we maar doorliepen en hopla, direct aan de andere kant lag daar de Caldeira voor ons, in alle schoonheid. Want mooi was het, de hele krater was begroeid, verschillende soorten groen en geel, in die diepe gigantische put, en de zon scheen nog, maar de wolken kwamen ook op dus snel veel fotos gemaakt, gelukkig, want een kwartier later was de hele krater gevuld met dichte mist, je zag letterlijk NIETS meer.

Ondertussen waren wij begonnen aan onze tocht over de rand van de krater, een 10km, die 2,5 a 3 h zou duren. En het was direct steil omhoog, we waren gewaarschuwd dat de beste route in klokwijzerszin was dus dat deden we.

Maar het viel me niet mee, het was steil omhoog, ook niet over een fatsoenlijk pad maar over modder, door de regen gisteren, en stenen waar je langs of over moest, en ondertussen werd het mistiger en mistiger, en we bleven maar stijgen ondertussen, en het pad werd niet makkelijker, wat ik nog gehoopt had. Ik vond er niets aan, je zag NIETS van de prachtige vergezichten, enkel natte grijze mist, en je kon ook niets zien omdat je de hele tijd naar de grond moest kijken om niet uit te glijden.

Het schoot niet op en ik vond het vreselijk, niets aan, rondploeteren in de mist, altijd maar naar boven, in de modder, echt niet leuk. En toen begon het nog te regenen ook, ik had het helemaal gehad. Jan vond het nog wel leuk, een uitdaging of zo, maar ik was niet gezellig en we zijn dan maar omgedraaid en alles wat we naar boven geploeterd waren (voor niets) teruggelopen, niks mooie vergezichten, een dikke grijze massa, dat was alles. Ik was wel heel blij dat we de krater nog op tijd gezien hadden, en dat was heel mooi, als je nu aan kwam zag je letterlijk niets.

Dus terug de auto in, het was ook al een uur of 4 ondertussen, en dan maar terug naar ons huisje in Cedros gereden. Hoe verder we de berg afreden hoe meer de zon erdoor kwam, en toen we een keer thuis kwamen was het echt zonnig, mooi zicht op de zee, in de zon, blauwe lucht en al. Lekker wat gelezen tot het tijd was om naar het restaurant Pasquinha te gaan.

Dat had ik gisteren besteld, het was toen nog dicht en ik was op de keuken deur gaan kloppen en had het daar besteld, en ook gezegd dat het voor onze trouwdag was, maar hun Engels was niet zo goed dus ik wist niet of ze dat begrepen hadden.

Anyway, we kwamen toe en werden naar het mooiste tafeltje begeleidt waar een briefje op lag, gereserveerd voor ons, er stond een kaars (theelichtje) op tafel, de enige van alle tafels, en de mevrouw die ons bediende, die verder geen woord Engels sprak maakte op de een of andere manier duidelijk dat het voor onze huwelijksverjaardag was.

Ze was zo lief en zo vrolijk, wij werden er ook helemaal vrolijk van. We bestelden eten en er kwamen me toch een porties op tafel, je gelooft het niet, belachelijk veel. Jan had eerst soep, de specialiteit van het huis, een dikke maaltijdsoep eigenlijk, en ik scampis met look. De soepkom leek wel voor 4 personen, en ze vond dat ik ook maar soep moest nemen en bracht een extra bord voor mij. Ik vond datzelfde een goed idee voor mijn scampis met look, (een volledige bol look in dunne plakjes gesneden), en ze bracht voor Jan direct ook een bordje, we hadden dus ieder al 2 voorgerechten op, en toen moest het hoofdgerecht nog komen. En dat was belachelijk veel, echt waanzinnig. Jan had black angus steak besteld, en hij kreeg er 3 (drie!) en daarbij nog 2 scampis, een bord gebakken aardappelen voor 4 man, en nog een bak groenten ratatouille. Maar wie eet er nu 3 steaks achter elkaar?

Bij mij hetzelfde, ik had mixed grill, en kreeg 7 (zeven!) lapjes vlees, een bak frieten waar ik een week van kon eten en een portie rijst voor 4 man, het was waanzin. Ze moedigde ons maar aan om door te eten maar we konden niet meer, het ging me wel aan het hart maar het was echt veel teveel. Dus bracht ze aluminium bakjes waarin we mochten scheppen wat we mee wilden nemen, voor la casa, ideaal dus.

Nog een ijsje als dessert, een lekkere fles wijn en we moesten 86€ betalen! Ongelooflijk maar waar, voor oa 3 black angus steaks.

We hadden, mede dankzij haar vriendelijkheid en vrolijkheid, een geweldige avond gehad, en hebben haar uitvoerig bedankt om deze avond zo gedenkwaardig te maken, en zelfs een foto met haar, Eliane, gemaakt, nog nooit zoiets gedaan maar hier was het normaal en organisch, allebei ook nog een dikke knuffel van haar gehad en helemaal vrolijk en gelukkig die 4 km naar huis gereden.

Mooie dag geweest, onze 38e huwelijksverjaardag!

Vrijdag, 19 juni

Nou, we zitten niet op Flores zoals gepland. Gisteren konden we al niet online inchecken, we waren ‘standby’ wat we al raar vonden, en ik maakte me vanmorgen al zorgen. We hadden het erover met mijnheer Staal, en die zei dat we konden terugkomen voor de nacht, morgen kwam er pas weer iemand, dus dat was alvast een geruststelling.

We vertrokken daar tegen 11 na alweer een geweldig ontbijt. We reden eerst naar de luchthaven, alleen om te checken hoe het nu precies zat, want we zaten best wel in de stress. Maar het bleek geen enkel probleem, het was normaal, en we kregen alvast onze boarding pass. Dus wij helemaal opgelucht nog wat gaan doen, een tuin die onze host had aangeraden, maar die viel erg tegen, het was een natuurtuin, dus andere naam voor rommelig en we zijn dus niet lang gebleven maar doorgereden naar de botanische tuin van Faial, we hebben eindeloos langs kleine weggetjes met veel Hydrangea's gereden voor we het eindelijk vonden en toen bleek het niet de moeite, het was een soort landschap met struiken en wat vennetjes, en er was verder niemand. Het plan was om daar te picknicken met het vlees wat we gisteren van het restaurant hadden meegenomen, maar er was nergens plaats om te zitten, geen bankje of niets, alleen nat gras en we zijn ook daar weer snel vertrokken. Een paar kilometer verder was er nog iets wat me wel wat leek, wat watervalletjes en een brug. Het was inderdaad wel mooi, maar meer was er ook niet, maar genoeg voor ons en we hebben daar op een bankje met het koude vlees gepicknickt. Ik zat wel niet rustig, we hadden er veel langer dan voorzien over gedaan om er te komen en als dat weer zo zou zijn om terug te gaan dan zouden we het vliegtuig missen, we moesten ook nog tanken en de auto binnen brengen. Dus daar eigenlijk ook niet lang gebleven.

Enfin, we waren toch ruim op tijd op het vliegveld, te vroeg dus, maar liever zo. Bagage ingecheckt en buiten wat met de kinderen zitten chatten tot het tijd was om te boarden.

We stonden bij de gate, zagen het vliegtuig gewoon staan maar de meisjes aan de desk waren gezellig aan het kletsen en er gebeurde niets. Pas op het moment dat we zouden vertrekken riepen ze om dat er vertraging was wegens slechte weersomstandigheden op Flores. Dat ging een paar keer zo door tot het bericht kwam: definitief gecanceled voor vandaag.

Dat was balen, ik was zo blij toen we ingecheckt waren, dacht dat het niet meer mis kon gaan. Maar dus wel.

We werden naar de desk van Sata, de maatschappij, gestuurd. Ik liep door terwijl Jan op de bagage wachtte, en dat bleek een gouden zet, ik stond 6e in de rij, en achter ons stond dan de rest van de passagiers, en het duurde eindeloos en eindeloos. Maar wij waren er dus relatief snel door, we kregen een hotel, taxi heen en terug, diner, ontbijt en lunch, super netjes.

Wij dus buiten in een taxi gestapt die ons naar hotel Horta (☺️) bracht en dat bleek een behoorlijk sjiek hotel, met zwembad, grote kamer met zelfs nog een soort van suite ernaast, een min of meer lege kamer eigenlijk, en, wat wij het leukste vinden, een balkon, 2 eigenlijk want de suite heeft nog een grotere, dus een balkon met gezellige stoelen en een tafeltje en prachtig uitzicht. We kijken uit op de haven (die met de schilderingen) en zien recht voor ons het eiland Pico en Pico mountain liggen, het is eigenlijk wel geweldig, we hadden het slechter kunnen treffen.

We zitten dus voor de tweede keer in een week op hotel, op kosten van de vliegmaatschappij. ;-)

Nu hoop ik wel dat we morgen echt kunnen vertrekken want het weerbericht geeft ook voor morgen veel wind op Flores, 1x is leuk maar om hier morgen weer te staan en 2 dagen van mijn al volle programma op Flores kwijt te raken, dan ben ik niet blij.

Maar ja, ik wist vantevoren dat dit kon gebeuren, en ik heb het risico genomen, en het is dus niet gelukt.

Maar ondertussen hebben we vanavond lekker gegeten, alweer, en zijn morgen nog een dagje in Horta, misschien een dagje rust, wat lezen, even bekomen van alle drukte en stress.

Hopelijk kan ik morgenavond dan wel schrijven vanuit ons huisje op Flores.

Zaterdag, 20 juni

En ja, ik schrijf dit vanuit ons huisje in Flores, hoera! Tot het laatste moment kon ik het niet geloven maar het is dus gelukt.

Vannacht toch goed geslapen, en vervolgens in de ontbijtzaal een super ontbijtbuffet gehad, met alles er op en eraan, eieren, spek, worstjes, charcuterie, vers fruit, soorten brood en broodjes, yoghurt, pannenkoeken, donuts, cake, pastel de nata, fruitsap, echt alles, geweldig.

Daarna op ons balkon in de zon gezeten, het was echt zonnig, wat zeg ik, bloedheet, nog niet zo warm gehad sinds we hier zijn, ik voelde me verbranden gewoon, en gisteren had de security op het vliegveld mijn laatste beetje zonnebrand in beslag genomen. Maar lekker zitten lezen op het balkon, met uitzicht op Pico, zo grappig, we zagen wel de top van de berg, dan een laag wolken en dan de rest van het eiland, ja, het uitzicht was daar geweldig. En eigenlijk was het wel zalig om eens even helemaal niets te moeten en niets te doen.

Om 12h moesten we uitchecken maar mochten daar verder wel blijven, ik keek wel even verlangend naar het zwembad, het was nog steeds mooi weer, maar het water leek me net nog te koud, er waren er wel die er in gingen maar ik ben niet zo dapper, en om nu met natte spullen in mijn koffer te reizen, ach laat maar. Vervolgens lunch in het hotel, en toen zijn we de stad ingegaan.

We wilden in ieder geval nieuwe zonnebrand en after sun gaan kopen, want zelfs Jan is aan het verbranden, nog nooit meegemaakt, maar de UV stralen schijnen hier veel sterker te zijn.

Ook wilden we naar een patisserie die onze host had aangeraden maar die bleek dicht te zijn, sluitingsdag zaterdag, nou jaaaa. Heel jammer, we hebben in de haven wat gezeten, nog aan de andere kant van waar we vorige keer geweest zijn nog veel schilderingen bekeken, ik vond het nog steeds geweldig en ontroerend, en het weer was nu minder somber.

Terug in het hotel nog wat zitten lezen totdat het tijd werd om te vertrekken, onze chauffeur zou ons kwart over 4 komen halen, we stresten al dat hij te laat/niet zou komen maar hij stond er 17 over en scheurde vervolgens naar het vliegveld, hij deed die weg wss wel 10x per dag. Anyway, we kwamen daar om 16h24 aan dus keurig op tijd, kregen onze boarding pass terwijl we de bagage incheckten, zelfs de security ging perfect, en we zaten daar aan de gate. Ik geloofde er niet in dat we echt zouden vertrekken maar jawel hoor, keurig op tijd begon het boarden, zelfs van 2 verschillende desks, en wij het vliegtuig op, ik zelfs als eerste.

Ik was nog niet gerust voor we definitief vertrokken waren maar ja hoor, precies op tijd rolden we over de startbaan, op naar Flores, daar kwamen we ook iets vroeger dan gepland aan, maar werden keurig opgewacht door de jongen van de rental car met een bordje Jan Bastiaens, bagage er in en hij reed ons naar het kantoor voor het contract en de betaling.

Ging soepel, het meisje daar zei dat ze zo met ons had ingezeten want deze ochtend was het nog klote weer geweest (dat laatste zei ze niet zo ☺️)

Anyway, de auto met onze bagage bleek dus ook onze auto te zijn, we konden zo instappen en vertrekken, na de formaliteiten.

Wij dus op weg, het lukte niet om de telefoon op de carplay aan te sluiten, tenminste, het geluid deed het maar het beeld niet dus ik moest Jan sturen.

Na 2 km was er al een wegblokkade zonder uitleg of pijl dus op goed geluk maar een weg ingeslagen en na veel steile hellingen en bochten op super smalle weggetjes weer op de goede weg terecht gekomen en via bochtige wegen met veel Hortensias en ook nog een giga hoge waterval in de verte, bij ons huisje aangekomen, bij Peter und Rosie in het dorpje Lomba.

Rosie kwam direct en leidde ons rond, en wow, qua grootte was dit enorm vergeleken bij de 2 vorige huisjes, zelfs met een boven waar we slapen, en, wat geweldig was, ze had een maaltijd voor ons klaar gezet, verschillende soorten kaas en brood en pesto en olijven en een verse salade met tomaten en paprika en ui en een fles wijn, het was GEWELDIG en heel lekker een precies wat we nodig hadden. In de ijskast stond er bovendien fruitsap en charcuterie voor het ontbijt morgen, zondag, winkels dicht, koffie en thee in de kast, ook kruiden en al, alles was gewoon perfect en over nagedacht, buiten tafel en stoelen en zitstoelen want ook hier hebben we weer zicht op zee, het is super.

We zijn direct aangevallen op het eten, het was al 8h en daarna lekker wat buiten gezeten met een sigaretje. Ik voelde de stress letterlijk uit me vloeien, dit was het zwakste punt in de planning geweest, maar we waren er.

Het klote is wel dat we nu een dag minder hier hebben en ik dus moet schrappen in mijn planning, terwijl er hier zoveel moois te zien is.

Dat is een probleem voor morgen, we hopen natuurlijk op mooi weer want het kan hier dus erg veranderlijk zijn van uur tot uur.

Maar we zijn er!

Zondag, 21 juni

Wat een prachtige dag! Vanmorgen bij het opstaan scheen de zon, dat was al een mooi begin.

We zijn dan eerst vertrokken naar de Poco de Ribeira de Ferreiro, hetgeen ik absoluut wilde zien, de reden dat ik naar Flores wilde. We vonden het makkelijk en moesten dan nog een kwartier lopen voor we er waren, wel weer behoorlijk omhoog natuurlijk, 600m over een pad met grote stenen, weer even zwoegen maar viel nog mee. En toen we er dan kwamen…. Zoooo mooi, sprookjesachtig, het weer werkte dan ook nog eens goed mee, met zon en wat wolken. Het was een meertje, heel groen met een groene rotswand erboven en daar donderden dan een heleboel watervallen naar beneden, grote en kleintjes, hoeveel precies kon ik zo niet tellen, behalve de grote, een stuk of 10, overal sprongen er ook veel kleine watervalletjes naar beneden, het was zo mooi, ik heb eerst wel honderd foto’s gemaakt en heb vervolgens een hele tijd stil op een boomstam zitten kijken naar hoe indrukwekkend dit wel was.

De zon maakte het mooier maar was ook lastig want door het punt waar hij op dat moment stond kon je een deel niet goed op foto krijgen doordat het net tegen de zon in was. Er waren behoorlijk wat mensen, elke tourist op het eiland moet dit gezien hebben, maar het was niet te druk. We hebben daar echt met ontzag en bewondering zitten genieten.

Er was ook iemand met een drone aan het rondvliegen en dat leek ons wel geweldig om dat te zien dus Jan heeft die man aangesproken of hij het filmpje door wilde sturen. Het bleek een Tjech, en ja, dat wilde hij best wel doen! Dus daar kijken we in ieder geval naar uit…

Terug naar de auto en op naar het volgende, 10 km verder, dat waren 2 kratermeren, vlak naast elkaar, maar van een totaal verschillende kleur, de ene groen en de andere zwart. Dat kon je alleen maar zien bij mooi weer, anders allebei grijs, dus we hadden veel geluk. Naast ons stond een man die er gisteren ook geweest was maar het niet goed had gezien en nu dus terugkwam, hij vond het nu ook de ideale omstandigheden, net een postkaart, en het was ook heel mooi. Ik kreeg net van ieder meer een stuk op de foto maar Jan heeft een panoramafoto gemaakt en die is prachtig gelukt, alles staat erop, beeldschoon.

Dus dat was al wow nr 2. We reden dan weer 5 km verder naar een rots Rocha de Bardoes die boven de weg uitstak en leuk verticaal gekarteld was, heel ongewoon, ook weer overblijfsel van uitbarstende lava, we konden hem mooi zien vanaf een Miradouro.

Daar vlakbij moest ook een waterval liggen, ik zag het op de kaart maar geen weg er naar toe. We gingen toch in die richting wat kijken en hoorden toch water stromen, dus heel avontuurlijk over de vangrail geklommen, er liep een smal paadje door het gebladerte door wat we volgden om bij een prachtige waterval uit te komen, niet heel heel hoog of zo, maar wel heel mooi, en die liep uit in een poeltje waar je in principe in kon, wat we niet hebben gedaan, waarschijnlijk ook heel koud, en ernaast was nog een rotsmuur begroeid met varens en andere planten, het was beeldschoon en we hebben daar een hele tijd met zijn tweetjes gezeten, dat was wow nr 3.

Daarna zijn we naar de enige grote supermarkt van het eiland gereden, die op zondag vanaf 2h open was, want we hadden hier niets in huis, en hadden brood nodig en wat drinken. Dus daar wat ingeslagen en dan was dat ook in orde.

We hadden al gehoord van verschillende kanten dat voedsel hier soms een probleem kan zijn, het is natuurlijk een eiland, en als het vliegtuig een paar dagen niet kan landen kan dat lastig worden. Het was dan ook een rare supermarkt, heel groot, in een soort hal, maar beperkte dingen, en sommige dingen dan ook heel duur.

Maar wat wij nodig hadden was er toch te vinden, zelfs de wijn die wij in Portugal zo lekker vonden, die we dan ook direct gekocht hebben, voor 3€ de fles, dat was dan niet duur.

Vlak daarbij was een piscina naturale en Ciel, dat Vlaamse meisje, had ons die plek aangeraden en ook precies de coordinaten doorgegeven dus wij gingen eens kijken, we hadden onze snorkelspullen en zwemgerief bij ons maar verwachtten eigenlijk niet dat we het zouden doen, uit de verte zag het er heel wild en gevaarlijk uit. Maar het was echt prachtig weer, strakblauwe lucht, dus het was echt nu of nooit.

We parkeerden de auto en gingen eerst een kijkje nemen om te zien hoe dat er uit zag, en dat was in 1 blik beslist. Alweer wow, het zag er geweldig uit, het waren 2 verschillende poelen, niet helemaal afgesloten van de wilde zee, het water kon er in en uit stromen langs een paar betonnen pontons die via bruggetjes bereikbaar waren en daarbinnen was het water heel rustig.

Wij dus met spullen en al naar beneden en installeerden ons tussen de autochtonen die er een zondag middag uitje van maakten.

En toen met snorkel het water in, het was even koud maar viel al snel mee, en het was prachtig, zoveel vissen dat er zaten, veel grote vissen ook. We waren eerst in het ondiepe deel gaan proberen, en daar zat het vol, en ze waren niet eens echt bang, je zwom in een aquarium zoals Ciel gezegd had, zoveel vissen om je heen.

In het grootste diepere deel dan ook nog een tijd rondgezwommen, we waren super enthousiast, dit was geweldig, veel gefilmd ook. We hebben er echt een tijd in doorgebracht, daarna in de zon wat zitten opdrogen en naar huis gereden.

Toen we hier kwamen, nog helemaal enthousiast na zo’n geweldige dag vroeg Rosie of we soms zin hadden in een wafel. Ja, dat hadden we wel. We kregen dan een echte Belgische wafel, met vanille ijs en een schaaltje bramen, zalig en geweldig.

Wat een einde van een prachtige dag, op het terras nog een tijd zitten genieten van ons prachtige uitzicht, de blauwe zee onder een blauwe hemel, wat een luxe.

Morgen zou het weer helemaal bewolkt zijn, maar we hebben vandaag goed geprofiteerd van het mooie weer, en de meeste dingen die ik wilde doen al gedaan.

Morgen zien we wel wat en of we iets gaan doen, dit hebben we toch maar mooi gehad, mooi weer op Flores.

Maandag, 22 juni

Vanmorgen was het licht aan het regenen, en de lucht zag werkelijk zwanger van het vocht, we hebben het gewoon rustig aan gedaan, ontbeten en wat bijgelezen.

Tegen de middag klaarde het op, en werd het ook direct warm, en de zon stak zelfs.

Dus zijn we het binnenland weer ingetrokken, maar zodra we van de kust wegreden werd het weer bewolkt, en even later verschrikkelijk mistig, je zag de weg nog amper, 10m kon je maar vooruit kijken. We reden nog langs de 2 kratermeren die gisteren zo prachtig waren, nu helemaal niets te zien, langs de parking van de watervallen waar toch nog een paar autos stonden, denk niet dat het daar zo mooi was als gisteren, als je al iets zag.

We reden door naar Poca de Bacalhau, een waterval. Het was een mooi paadje er naar toe, met houten leuningen langs een mooi beekje, het was maar 250m lopen.

De top van de waterval, die hoog was, was ook in mist gehuld maar het onderste deel was goed zichtbaar, en het was daar super mooi, groene planten en varens rond een poel waar het water in stortte, en dat was een van de enige op het eiland waar je in mocht zwemmen, we hadden dan ook onze zwemspullen mee, maar die hadden we al in de auto gelaten, dat zagen we niet zitten, het was sowieso al koud, en nu met dit weer… Maar mooi was het daar wel, we waren ook de enigen. En terwijl we daar zaten kwam de top van de waterval toch nog uit de wolken tevoorschijn en hebben we alle fotos nog maar eens genomen, nu met volledige waterstroom.☺️ Het was daar weer heel mooi.

Daarna zijn we naar het naastgelegen stadje/dorp gereden, Faja grande en langs de kust. De zwarte lavastenen waren daar zo pikzwart, en zo’n uitgestrekt ‘veld’ dat we toch even stopten, we parkeerden daar direct aan de kust, plaats genoeg, en liepen langs die zwarte rotsen die er zeer indrukwekkend uitzagen.

We besloten om de auto daar te laten staan en lopend het centrum in te gaan. Het was er nogal uitgestorven en we liepen door een smalle straat tot we bij een pleintje uitkwamen en daar bleek de food truck te zijn van de Pink Hostel, wat Ciel ons had aangeraden. We besloten daar dan te eten in plaats van vanavond iets te gaan zoeken zoals het plan was, gelukkig maar want daarna hoorden we dat op maandag de restaurants dicht waren, dan hadden we daar mooi gezeten, niks in huis en geen restaurant.

Die Pink Hostel is een initiatief om jongeren iets te doen te geven, een vzw die een hostel uitbaat, en dus dat restaurant en die foodtruck en ze organiseren allerlei activiteiten voor jongeren.

Dat wilden we graag steunen, en het bleek ook nog super lekker en helemaal niet duur, ik had een geroosterde pork belly met aardappelsalade en Jan een porkbun, een broodje met van alles er op. Ik had genoeg voor de rest van de dag, het was trouwens heel gezellig om daar te zitten, een goeie vibe hing daar, heel relaxed.

Daarna liepen we terug naar de auto en reden eerst nog naar de piscina naturais van het dorp, niet zo mooi als die van gisteren maar we zagen wel een paar hele mooie krabben rondlopen en er waren overal poeltjes met mos tussen de zwarte rotsen en dat was ook heel mooi.

Terug naar huis, we wilden eerst nog eens stoppen bij de watervallen maar het was daar zo mistig dat ik het niet de moeite vond, eerst die berg weer opklauteren om dan niets te zien, nee.

Want in het binnenland is het weer zoveel slechter dan aan de kust, zo’n verschil.

We zijn bij verschillende uitkijkpunten gestopt, ik heb nog veel Hydrangeas gefotografeerd maar ze staan nog niet in volle bloei, jammer, dan zal het nog veel indrukwekkender zijn.

Er was nog een afslag naar 2 meren die ik als eventueel op mijn lijstje had staan dus we namen die, maar die bleek nog een heel eind het binnenland in te rijden, en het werd weer zo mistig en ja hoor, toe we eraan kwamen zag je spectaculair: helemaal niets, een grijs gordijn, ondoordringbaar, niets, allebei niet.

Dus toen maar echt naar huis vertrokken, langs de kustweg, daar was het wel zonnig. Zo verschillend dt het hier kan zijn op zo’n korte afstand, het eiland is maar 17 op 15 km groot.

Hier ‘thuis’ was het ook warm en vrij zonnig dus lekker in de zon gezeten, wat gelezen en de koude pizza van gisteren opgegeten, prima, ik zat toch nog vol van de late lunch.

Daarna alvast wat ingepakt want morgen vertrekken we hier, op naar Sao Miquel,

als het lukt, maar het lijkt er op, geen problemen gehad bij het inchecken en het weerbericht is niet erg slecht.

Voor de boottocht naar Corvo hadden we geen tijd meer, doordat we een dag gemist hebben maar ik wilde dan morgen nog een boottocht doen van 2h langs grotten en watervallen maar alles bleek volgeboekt, dus het is een beetje zien wat we morgen wel gaan doen, we moeten om kwart voor 4 op het vliegveld zijn, en eerst de auto nog inleveren. We hebben dus nog een paar uur. Er zijn nog wat meren die mooi zijn maar die liggen in het binnenland dus tja…

We zien wel, ik hoop gewoon dat we morgenavond op Sao Miquel zijn.

Dinsdag 23 juni

En we zijn gewoon op Sao Miquel, niet te geloven, maar we zijn er echt!

Rustig ontbeten, alles was al grotendeels ingepakt, blijven zitten tot 10 voor 11, afscheid genomen van Peter und Rosie, onze super hosts en richting Lagoa Seca vertrokken, nog iets wat ik wilde zien.

En weer hetzelfde, bij ons aan de kust was het vrij mooi weer maar zodra we het binnenland ingingen kwam de mist weer op zetten dus ik vreesde al het ergste. We kwamen daar dan aan en er was wat vage mist maar we zagen het toch, zoiets als de Caldeira op Faial, wel kleiner maar ook een krater die van binnen begroeid was, allemaal verschillende soorten groen.

Vlak daar voor zag ik aan de andere kant van de weg iets wat mijn oog meer trok, een veld met vennetjes en mos en geel, zoiets als in Zweden, het zag er heel mooi uit, maar ook daar was het licht mistig, toch maakte ik hopen fotos, het zag er zo mooi uit. Er bleek een wandelpad langs te lopen en dat gingen we volgen, aan de ene kant was dus dat gele veld en aan de andere kant een zwart meer met waterval ook nog, Lagoa Branca. Hoe verder we op dat pad liepen, hoe meer de mist oploste, de zon probeerde er wat door te komen, zodat we gauw alle fotos nog eens maakten, maar nu met mooier licht en geen mistige achtergrond. Ik vond het daar super mooi en was blij dat ik het gezien had. Ook de fotos van de Caldeira hebben we opnieuw gemaakt bij iets beter weer, het was dus een mooie ochtend, blij dat we alsnog iets moois gezien hadden.

Verder gereden naar Faja Grande, naar de Pink Hostel, wat gisteren zo’n succes was. Onderweg nog een paar mooie fotos gemaakt van de grote watervallen van op de weg, waar ik ook blij mee was, nog een ander zicht dit keer.

En zo kwamen we bij de Pink Hostel aan waar we blij begroet werden en nog lekker gegeten hebben. Dat was het plan omdat we om 18h op Sao Miquel zouden aankomen, auto ophalen, boodschappen doen en dan naar het huisje rijden, dus alvast maar eten. En dat hebben we dus gedaan.

Vervolgens naar Santa Cruz gereden, naar het vliegveld, we hadden nog een uur dus eerst langs de piscina geweest waar we nog een aangenaam uurtje in de zon hebben gezeten voordat we de auto hebben ingeleverd en naar het vliegveld. Het was een mooi afscheid van Flores.

Op het vliegveld ging het vrij soepel, behalve dat we nog even opgeroepen werden omdat mijn Ipod in mijn grote tas zat, wat niet mocht en die ik dan maar in mijn rugzak gepropt heb. Maar de security ging wel goed, behalve dat het elke keer zo’n gedoe is om alle electronica uit je tas te halen die door de scanner moet, en dan alles weer inpakken.

Maar goed, we mochten al snel boarden, en wij vertrokkenen van Flores, het zou 1h20 vliegen zijn maar de wind zat blijkbaar mee want we deden het in 1h05.

Mount Pico waar we over vlogen

En zo raar, ik heb echt de hele weg zitten lezen maar 1x keek ik toevallig uit het raam en zag een eiland onder mij, dus ik bleef even kijken, denkend dat het Faial was maar opeens zag ik super duidelijk Mount Pico onder mij, die we alleen bij aankomst duidelijk hadden gezien en nu dus weer, zonder een wolkje, weer een klein gelukje.

En zo kwamen we aan op Sao Miquel, vroeger dan gepland, dus ik blij. Alleen, onze koffers kwamen maar niet, samen met een koppel Nederlanders stonden we daar bij een lege band, te wachten, gaan vragen bij de lost and found en hij ging het navragen, toch zei mijn tracker dat ze daar ergens waren.

En toen kwam de baliemedewerker met het verlossende bericht: we stonden stomweg bij de verkeerde band, er stond wel Flores bij, maar een ander tijdstip, hij zal wel gedacht hebben, stomme toeristen.... :-) En inderdaad, bij de andere band draaiden onze koffers braaf rond, halleluja.

Toen onze auto oppikken, dat ging minder soepel, bij het afgesproken punt stond al een meisje ook al te wachten, al 20 minuten zei ze, en ze had al eens gebeld, en nog eens toen wij er waren, en eindelijk kwam er dan iemand, het was dan nog 7min rijden. Bij het kantoor liep het nog wat mis omdat onze visa de waarborg van 2000€ niet wilde betalen, de vorige was nog niet terug gestort. We moesten nu dus meer betalen om een kleinere waarborg van 500€ te moeten betalen.

Enfin, 1h20 na landing hadden we dan eindelijk onze auto en wij op weg, het weer was redelijk en we reden langs schitterende bossen Hydrangeas, ze waren hier verder open dan op Flores, het was werkelijk schitterend en indrukwekkend, daar ga ik de komende dagen nog wat fotos van maken, dat weet ik wel zeker. ☺️

Onderweg nog gestopt bij een giga supermarkt, het verschil met Flores was groot. Daar een basispakket ingeslagen voor het ontbijt, drank zoals fruitsap, cola en wijn, en wat broodjes voor de avond.

Anyway, om 20h waren we pas bij ons huisje. En dat was een groot succes, het is geweldig, een houten chalet maar veel groter dan ik gevreesd had, behoorlijke keuken, badkamer met grote inloopdouche, en zeezicht van uit de living, slaapkamer en het overkapte terras, en gezellig ingericht, eetbar, en eettafel en zelfs een living met een zitbank en zetel. En we hebben een huiskip die rondom ons scharrelt en die dol was op de kruimels van onze broodjes. Hier kunnen we het wel een week uithouden!

Lekker buiten gezeten, de stress van zo’n reisdag vloeide weg, we zijn klaar voor het laatste deel. Nu nog mooi weer…

Woensdag, 24 juni

Slecht geslapen vannacht, dus vanmorgen duf opgestaan en moeilijk op gang gekomen. Het goeie nieuws was wel dat het helemaal blauw was, ondanks de sombere voorspellingen!

We besloten een wandeling te maken in Faial de terra, die mooi zou zijn en naar 1 of naar keuze 2 watervallen zou leiden en vertrokken pas rond de middag.

In vogelvlucht is het niet eens zo ver maar door de bergen en de vele vele bochten in de weg was het dubbel zo lang.

Maar mooi, we blijven bewonderend kijken naar de bossen en bossen Hydrangeas langs de weg, het is zo mooi en indrukwekkend, zeker omdat ze hier al verder in bloei zijn dan op de andere eilanden. De meesten zijn lichtblauwe bollen, ook aardig wat witte, hier en daar een donkerblauwe of paarse ertussen, en dan heb je de platte blauwe schermen, die wij al vaker geprobeerd hebben maar niet willen lukken, en hier staan ze gewoon overal in het wild.

En dan natuurlijk de Agapanthussen, meestal blauw, soms wit, als onkruid langs de weg, of de bossen gele en rode Canna’s, of de Lantana die ik vorig jaar uit Sardinie had meegenomen en waar ik zo trots op was, dat is hier letterlijk onkruid in de bermen, overal overal hele bossen, mooi bloeiend onkruid dat wel. 😊

We zijn eerst gestopt in een klein stadje aan zee waar we een broodje gekocht hebben dat we hebben opgegeten op een bankje aan zee die blauw was onder een strakblauwe lucht, zalig.

Dan doorgereden naar de startplaats van de wandeling, we waren daar niet de enigen, amper een parkeerplaats te vinden maar gelukkig dan toch, in de schaduw zelfs.

Het begon direct al mooi, wandelen langs een riviertje dat uit de bergen kwam met veel stenen en stroomversnellingen en hoogteverschillen dus watervalletjes. Het werd goed onderhouden, ze waren de kanten net aan het bosmaaieren en het rook dan ook lekker naar pas gemaaid gras, als je omhoog moest waren er touwen waar je je aan vast kon houden, af en toe moest je over een houten bruggetje over de rivier, het was mooi.

Maar na een kilometer of zo trokken we de bergen in en werd het steil omhoog klimmen, dat had ik niet voorzien, en klimmen is iets wat ik echt niet kan, 15 km min of meer vlak is geen probleem maar 600m omhoog en ik ben bijna dood.

We kwamen nog langs kleinere watervallen en uiteindelijk, het was eigenlijk maar 2 km maar door het klimmen leek het veeel langer, kwamen we bij het doel, de Salto Prego, een hele mooie waterval in een prachtige omgeving met een poel ervoor waar je in kon zwemmen, wat veel mensen effectief ook deden. Iedereen zat daar op stenen aan de rand van die poel, het was erg druk, mij iets te, er was niet echt een serene sfeer. We hadden wel onze zwemspullen mee, maar ik had mijn wandelschoenen aan en op blote voeten die stenen over zag ik niet zitten. Het was eigenlijk wel het goeie weer om in en onder die waterval te zwemmen, iets wat ik altijd al eens wilde doen, maar toch maar niet.

We hebben daar een tijd gezeten maar het was er niet echt zen, jammer, want op zich was het daar heel mooi.

Dus terug, nu wel omlaag, de tweede waterval overgeslagen die nog eens 2 km verder de berg op was, maar wel een pad genomen naar Sanghuino, the lost village, een verlaten dorpje waar ik over gelezen had, dus toch weer wat klimmen, alhoewel minder erg.

Maar dat dorpje viel wat tegen. Het was niet meer zo lost, oorspronkelijk waren

het ruines van huizen, overwoekerd door vegetatie, er stonden er nog steeds verschillende, maar er waren er ook die opgeknapt waren en werden, leuk voor het dorp maar het idee van lost village was er niet meer en we zijn dus weer omgedraaid, en zijn dan terug naar de auto gelopen, we zijn toch 4h onderweg geweest.

Dus terug naar Villa Franco di Campo, eerst langs de supermarkt voor wat boodschappen, we zagen nog de voorbereidingen voor het grote dorpsfeest, een soort carnaval, een optocht met wagens waar ze al maanden aan gewerkt hadden, overal vlaggetjes en een groot veld waar BBQ’s stonden te roken, klaar voor het feest. Ik was half en half van plan geweest te gaan kijken maar we waren te moe en het is eigenlijk ook niet ons ding.

Dus in plaats daarvan zijn we thuis op stoelen gezakt, hebben gegeten en verder niets gedaan, behalve met veel moeite tickets geboekt voor een prachtig thermaal bad in het regenwoud, wat we morgen gaan doen, het ziet er prachtig uit op fotos, ben benieuwd.

Donderdag, 25 juni

Geweldige dag vandaag, ondanks het weer want dat was niet geweldig.

Vanmorgen om 10h vertrokken rochting Lagoa di Fogo, een gigantisch kratermeer. Hier was het weer niet echt slecht, veel wolken maar ook afgewisseld met zon, maar nadat we van de grote kustweg afdraaiden en het binnenland inreden begon de mist op te komen, het was erg deja vu, en het werd steeds erger, je zag bijna niets meer, en zo kwamen we aan bij het meer, we zijn wel nog gestopt, zoals veel anderen, de parking stond best vol, en we zijn naar de rand gelopen, in de hoop toch iets te kunnen zien, maar nee, een egaal grijze dikke massa, zicht nul, en koud dat het was, we hadden het steenkoud en hebben zelfs de auto verwarming aan gezet!! En dan te bedenken dat het thuis in Belgie snik en snik heet is en dat ze niet weten waar te kruipen van de hitte, grote problemen daar.

Hier dus het omgekeerde, enfin, nog 6 km verder gereden naar de Caldeira Velha, het thermale bad in het tropisch aandoende regenwoud. Dat was meer de berg naar beneden en de mist verdween dan ook bijna volledig. We waren veel te vroeg omdat we dus niet bij het meer waren gaan kijken, we mochten pas om kwart voor 12 naar binnen en moesten dus wachten.

En toen was ik nog eens best blij met mezelf, dat ik zoveel tijd steek in de voorbereiding. Wij hadden tickets vantevoren geboekt omdat ik had gelezen dat dat moest, dat je een tijdsslot moest kiezen. Het aantal mensen dat vlotweg aankwam om ter plekke een ticket te kopen en die werden weggestuurd was niet te tellen.

Maar wij mochten dus naar binnen! En het was direct al prachtig, een mooi pad dat tussen allemaal boomvarens doorliep naar beneden, naar de baden. We hadden onze zwemspullen al aan en liepen direct door naar het allerlaatste bad, die met de waterval, ik had gelezen dat je dat het beste kon doen, en inderdaad, we waren daar zo goed als alleen, en ik heb prachtige fotos met niemand er op. Die hele weg naar dat bad was prachtig, overal boomvarens en riviertjes die daar tussen door slingerden, en nog meer soorten varens, en stenen trappetjes en bruggetjes.

Snel onze kleren uitgetrokken en dat bad in, en dat viel eigenlijk tegen, dat was

helemaal niet heet, eerder aan de frisse kant, maar wel beeldschoon, en die waterval was tamelijk warm, ik heb er dan ook onder gestaan, onder een echte waterval, wat ik altijd heb willen doen maar het leek me nogal koud, dus dit was ideaal. Een tijdje in dat bad gezeten, nog over de rand gehangen, kijkend in de diepte waar het water naar beneden kletterde tussen de bomen en planten door, de omgeving was echt prachtig. Maar dus niet echt lang in dat bad gebleven, we zochten warmte.

Dus naar het tweede bad, en jaaaa, daar was het, hitte, dat was gelegen naast een kokend hete poel, die goed was afgesloten zodat je er niet per ongeluk inging, het water daarvan liep dan uit in bad 2. Daar was het een stuk drukker maar we vonden dan toch een plaatsje en maakten veel fotos, zittend in dat hete water met als achtergrond veel groen en varens en boomvarens, hmmm, heerlijk.

Daar een tijd ingezeten en dan eens naar bad 1 gegaan, dat bestond uit 2 verdiepingen, dezelfde temperatuur als bad 2 maar wat dieper en met een mooie rand waar je op kon hangen en uitkijken naar de rest van de omgeving.

We hadden niet gedacht dat we het slot van 1,5h zouden volmaken maar opeens werd er omgeroepen dat we nog een kwartier hadden, totaal onverwacht.

Na nog wat fotos gemaakt te hebben in een zo goed als leeg bad zijn we ons gaan omkleden en door de getemde jungle terug gelopen, helemaal blij dat we dit gedaan hadden.

Dan doorgereden naar de kust waar Che Gorreana moest liggen, de enige theeplantage van Europa, ik had daar fotos van gezien en dat leek heel mooi en eens wat anders dan watervallen ☺️

En het bleek inderdaad prachtig, echt heel mooi. Het was wel stikdruk toen we aankwamen, met moeite een parking gevonden, eindelijk helemaal achteraan op parking 4 of zo.

In het gebouw was de theefabriek zelf, door de ramen kon je alles wel zo’n beetje zien, de machines dan, het hele proces van drogen en malen en alles werd ook uitgelegd.

Na eerst wat fotos gemaakt te hebben van een giga veld Agapanthussen zijn we dan de weg over gestoken waar het merdendeel van de plantage lag, en die bleek enorm groot, theeplanten in rijen en rijen en rijen, zover je kon zien. Het lag op een berg en de planten stonden op terrassen, en dat gaf een beeldschoon effect, wat golvend en dan dus die rijen op verschillende hoogtes, er was al veel geoogst dus de planten waren netjes geschoren. We hebben ze ook bezig gezien, de bovenkanten werden gedaan door 4 man die een machine over de rijen heen droegen, en de zijkanten werden dan afgehakt door anderen.

Het plan was om naar het hoogste punt te klimmen om een mooi overzicht te hebben, maar al klimmend besefte ik dat het veel veel mooier was om vanaf beneden te kijken, van boven leek het 1 grote wei, van beneden zag je de terrassen duidelijk en was het effect veel mooier. We zijn dan ook terug gegaan en vanaf daar nog massa’s fotos gemaakt, het sprak me enorm aan, echt mooi.

In het cafetaria kreeg je gratis thee en we hebben er dan een (duur) koekje bij gekocht, een soort madeleintje maar dan met thee en citroen er in, was wel lekker.

Op dat terras gezeten met uitzicht op nog een stuk plantage en de zee, zo maf dat dat daar vlak naast lag, en bedenkend dat we eerst nog boodschappen moesten doen voor het avond eten. Jan stelde voor om ergens te gaan eten en ik bedacht dat Ciel mij nog een adres had doorgestuurd van een restaurant met volgens haar de beste biefstuk ever. Ik zocht dat op en het bleek 10 km terug aan dezelfde weg te liggen, dus ideaal. Het was toen nog vrij vroeg, half 5 maar volgens google maps was het open, en aangezien we niet geluncht hadden wilden we best vroeg gaan eten, dus wij die kant op.

Google maps stuurde ons dan een soort industrie terrein op, met een soort landbouw toestellen verkoop, een giga tractor en allerlei tankwagens stonden daar uitgestald, en dan moesten we een stukje lopen, maar we vonden het niet en bleken ook te ver. Dus terug, en het bleek dus toch precies waar we geparkeerd hadden maar het lag achter de tractor en we hadden het helemaal niet gezien. Het zag er donker en ongezellig uit, het heette restaurante cooperativo agricola of zoiets, we gluurden naar binnen, een giga grote zaal met lange tafels en niemand, en geen deur, een glazen deur naar het terras zat op slot, we vreesden het ergste, stomme google om te zeggen dat het open was. We liepen dan maar eens naar de andere kant van het gebouw waar dan 2 mensen uit de keuken stonden te roken die ons verzekerden dat het wel degelijk open was, dus wij weer terug. En ja, we waren niet ver genoeg gaan kijken, denkend dat die deur bij het bedrijf van tractorverkoop hoorde, maar het bleek ook de ingang van het restaurant, het was allemaal wat raar.

Totdat we dan effectief binnen stonden en de ober ons meenam door die giga zaal, naar de andere kant en daar bleek het vol mensen te zitten, een echt restaurant, met bar en alles, wat een geluk dat we nog eens geprobeerd hadden, dit was het!

Het bleek een cooperatie te zijn van plaatselijke boeren die via daar hun vlees verkochten, aan een naar ik aanneem, redelijke prijs, en het was fantastisch vlees.

Het menu bestond dus uit biefstuk met verschillende soorten saus en bijbehorendheden, elk met een eigen naam en per manier kon je ook nog kiezen tussen tenderloin, sirloin en ‘gewoon’ round steak en ook nog of je 200 of 300 gr wilde.

We waren nu helemaal in feeststemming en namen de tenderloin, de sjiekste, ik met 3 pepersaus, en Jan de biefstuk van het huis, met gebakken ei erboven op, fles wijn erbij, we waren uit.

En het was toch LEKKER, perfect gebakken, met een korstje en verder super super mals, zalige saus en frietjes, echt zalig.

Daarna nog een dessert ook, chocomousse voor Jan en ik chocoladetaart met ananasijs en slagroom, waar de calorieen aan alle kanten uitdropen en die dus ook wel zalig was, maar wel zwaar, ik voelde me een beetje misselijk van het vele lekkere eten.

We waren helemaal blij, na deze geweldige dag, jammer dat we het meer niet gezien hadden maar voor de rest was het perfect.

Op de terugweg kwamen we dan nogmaals langs het meer, en 3 km voordat we er waren was er nog steeds geen mist te bespeuren, en ongelooflijk maar waar, nadat we geparkeerd hadden zagen we het meer in volle glorie onder ons liggen, wel niet in de volle zon, maar wel volledig mistloos! Het was heel groot, en toen zag je ook duidelijk hoe smal het eiland daar is, aan weerszijden zag je in de niet eens zo heel verte de zee ook liggen.

Het was geweldig dat we dit nog konden meepikken, het ligt meestal in de mist. Maar het was daarboven wel steen en steenkoud, de wind woei enorm, we waren verkleumd van daar te staan kijken, op 2 verschillende plaatsen ook nog, 2 verschillende uitkijkpunten. Dus heel lang zijn we daar niet gebleven, het was te koud, maar we hadden het toch echt gezien maar dan snel weer de auto in en de verwarming aan en zo reden we dan helemaal opgewonden terug naar huis, nog langs prachtige bossen Hydrangea, de mooiste die we al gezien hebben, eindeloze rijen.

Ja, het is echt een mooie dag geweest, ondanks het feit dat het grotendeels zwaar bewolkt is geweest.

Vrijdag, 26 juni

En alweer een mooie dag, beter weer ook.

Vanmorgen was het moeilijk kiezen uit mijn plannen, het zijn er nog zoveel, ik moet echt gaan schiften want we kunnen nooit alles doen.

Het werd Furnas, een dorpje op een oude vulkaan, met veel thermale aktiviteit.

We reden eerst naar Park Grena, want daar was een zogenaamde ‘fairy walk’ en dat leek me wel wat.

Het begon niet goed want we moesten eerst 3€ de man betalen om ‘langs het meer te wandelen’ (en om bij de parking van Park Grena te komen) wat ik behoorlijk bezopen vond.

Eerst liepen we langs de caldeiras die stoomden en stonken, de geur bracht direct herinneringen aan Nieuw Zeeland boven, maar daar was het wel mooier ingericht. We zagen de steenhopen waar het eten in gestoomd werd, de beroemde Cozida, wat je hier als lunch kon eten, op dezelfde manier als wij dat in NZ gedaan hebben.

Daarna liepen we dus naar de ingang van

Park Grena waar we nog eens 10€ de man moesten betalen, we betaalden dus 26€om te wandelen en dat stak me behoorlijk, belachelijk. Ik liep er behoorlijk over te mopperen, maar eenmaal binnen bleek de fairy walk wel heel erg prachtig. Beneden was er zelfs een sauna en 2 jacuzzis die je mocht gebruiken. Ze hadden door dat schitterende bos echt wel prachtige paden aangelegd, met trappetjes en bankjes, en houten bruggetjes en balustrades, en dan overal die prachtige boomvarens, en nog meer varens, en planten, het was werkelijk feeeriek, heel heel erg mooi. Het was wel weer klimmen, en klimmen, gelukkig hielpen de trappen wel, en waren er vaak rustpunten waar je even kon uitblazen, of bruggetjes naar de andere kant om naar beneden te gaan als je geen zin meer had. Er zouden 3 watervallen zijn en natuurlijk moesten we die langs, de eerst was mooi, met een poeltje, maar niet super bijzonder vergeleken met anderen die we eerder gezien hadden, de hoogste nog minder, amper een waterval maar meer naar beneden druppelend water, er was nog mooi uitzicht op het Lagoa de Furnas, en verder ook een miradouro met nog meer zicht op het meer, een apart stuk naar boven klimmen, wat Jan wel gedaan heeft maar ik niet.

Daarna zijn we een bruggetje over gestoken vanwaar je nog een waterval kon zien, meer een klein stroompje dat vrolijk naar beneden druppelde, naast de brug was een klein paadje dat in het groen verdween richting waterval, Jan wilde wat dichterbij gaan kijken en ik bleef wachten, vond het niet de moeite. Tot hij een foto stuurde van hoe het er daar uitzag en ik niet wist hoe snel ik daar moest komen. Het was over grote stenen kruipen maar als je daar dan aankwam was het werkelijk een hidden gem, zooo mooi daar, wat je niet zag vanaf de brug of ergens anders was een grot en een poeltje, en nog 3 andere watervallen/ stromen water, allemaal uitkomend in die poel, je zat daar heerlijk beschut en het was daar zooo mooi en sereen, echt prachtig, we hebben daar een hele tijd gezeten, omgeven door tinkelend water.

Nadat we terug op het pad waren hebben we nog 2 koppels overtuigd dat ze dat absoluut moesten gaan bekijken ☺️

Verder afdalend langs de boomvarens vonden we nog een ruïne van een prachtig huis, het oorspronkelijke huis van het landgoed, ergens uit 1850, gebouwd door een Engelsman, in verschillende handen geweest tot de Portugese staat het in 1980 in handen kreeg maar er vervolgens niets mee deed. De Azoreaanse regering klaagde ze aan en kreeg vervolgens het geheel waarna ze het geveild hebben en het werd gekocht door een rijke Azoreaan of groep. Die hebben het totaal verwilderde geheel opgekuist en mooi gemaakt en het is nog maar sinds 2019 open!

Ik begreep nu waarom het 10€ de man kostte, goed dat ze het zo opgeknapt hebben. Er liepen nog dieren rond, pauwen bij dat huis, en nog wat varkens, konijnen en fretten, eenden en een vijver vol vissen, het was veel groter dan we gedacht hadden, we hebben er een paar uur doorgebracht, omdat we ook zoveel zijpaadjes geprobeerd hebben.

Bij de uitgang stond een houten tentje met plastic overkapping, en het bleek dat we daar ook een Cozida lunch konden krijgen, wat ik oorspronkelijk van plan was om in Furnas zelf te doen. Alleen, 1 portie kosttee 30€ en dat vonden we toch wat veel, met drinken erbij kostte het bijna zoveel als ons super diner van gisteren en dat was toch niet helemaal in verhouding, zeker niet in een plastic tentje, dus toch maar geen stoofpot uit de Caldeira.

We reden dan door naar Furnas, het was daar verschrikkelijk druk, overal autos en het duurde lang voordat we een plaats vonden, buiten het centrum, langs de muur van Terra Nostra, de botanische tuin met thermaal bad die we zouden gaan bezoeken, maar dan helemaal aan de andere kant van de volledig ommuurde tuin.

Maar er waren nog andere dingen in Furnas die ik wilde bekijken waaronder een kunstmatige waterval met bloemen ernaast, die ik op een foto gezien had en die er prachtig uitzag en in een stadspark bleek te liggen. Daar liepen we dan eerst naar toe, en dat parkje bleek prachtig, zo mooi aangelegd, riviertje erdoor, mooi bruggetje erover, en langs die rivier letterlijk Datura bomen, gigantisch en in volle bloei, en nog meer exotische planten die bij ons bestaan maar in de winter binnen moeten en dus nooit zo groot worden, maar hier enorm waren. Er waren ook aquaria, in het park, met vissen die ook in de rivier leefden, een Japans aandoend stuk tuin met vijvertjes, en dan natuurlijk veel veel Hydrangeas en Agapanthussen.

En dus de waterval waar we eigenlijk voor kwamen, heel kunstig aangelegd, in

terrassen, maar de struiken die op de foto in bloei stonden, ik denk azaleas, bloeiden nu niet, alles was grondig gesnoeid om de vorm erin te houden maar dus geen bloei, toch was het heel mooi gedaan, we hebben daar een tijdje gezeten.

Toen zijn we naar de Caldeiras van het dorp gelopen, nog verder buiten het centrum, deze waren veel uitgebreider en indrukwekkender dan die van vanmorgen, grote wolken stoom werden uitgebraakt en overal borrelende plassen, en ook hier werd er eten in de putten gekookt.

Dit ook uitgebreid bezocht en toen richting Terra Nostra gegaan, het einddoel voor vandaag. We waren ondertussen zowat rond het hele dorp gelopen en kwamen om half 4 dan bij die botanische tuin met thermaal bad aan.

Alleen, toen bleek het maar open te zijn tot half 5, dus nog maar een uur! Dat had ik niet zien aankomen, een rare tijd, zeker in hoogseizoen, en het kostte dan ook 17€ de man, en dat vonden we toch veel voor een uurtje, alleen met omkleden en al hadden we nog een half uur en dan hadden we de tuin zelf nog niet gezien. Dat was even verslagenheid, ik had daar totaal niet op gelet, alles is hier nog lang open, minstens 20h, en dan opeens half 5, en dan zo duur voor amper een uur, nee, dat vonden we niet de moeite, wel heel jammer. Als ik dat geweten had hadden we het omgedraaid, eerst Terra Nostra en dan de rest, maar dat was dus te laat.

Dus maar naar de auto terug gelopen en door gereden naar een Miradouro vanwaar je een mooi zicht zou hebben op het Lagoa das Furnas, waar we vanmorgen begonnen waren, maar nu om het van boven te zien.

Ondertussen was de zon er meer en meer, en het uitzicht op het meer was

prachtig, het was mooi groen, al dat groen erom heen en dan op de achtergrond de blauwe zee, echt heel mooi. Van boven zagen we dan ook in de diepte de Caldeiras en Grena house, daar stonden we nu opeens boven. Ook grappig was dat we nu voor de derde keer dezelfde familie tegen kwamen, gisteren waren ze ook bij de Caldeira verde, vanmorgen zagen we ze bij de fairy walk en nu stonden ze ook op de Miradouro. Dat toeristen dat allemaal gaan bekijken is niet onlogisch, maar de timing is wel bizar.

Toen boodschappen gaan doen en om 18h waren we thuis, vroeger dan normaal. Het was hier super zonnig en we hebben onze dag gevierd met een uitgebreide aperitief op het terras, hele lekkere worst, brie, stukje pate, chips en een fles wijn, we waren de koning te rijk. Het was best wel eens lekker om zo rustig te zitten, we hebben alweer dagen als gekken rond gerend om zoveel mogelijk te zien en te profiteren, nu even genieten van niks.

Het is heel jammer van Terra Nostra, dat stond heel hoog op mijn lijstje, maar niets aan te doen, we hebben toch veel andere mooie dingen gezien vandaag, met als hoogtepunt de fairy walk vanmorgen en zeker de verborgen waterval.

Zaterdag, 27 juni

Vanmorgen vertrokken naar de marina van Vila Franco di Campo, we moesten daar om kwart over 9 zijn en dat waren we ook.

We vertrokken met de glass bottom boat naar Ilheu de Vf de Campo.

We waren slechts met zijn vieren, nog een jong Amerikaans koppel en wij, tot mijn verbazing, maar niet erg, daardoor hadden we alle plaats rond de cirkel van de glazen bodem. We zagen alleen niet veel, doordat we voeren waren er allemaal belletjes onder de boot en dat was het enige wat we zagen.

De gids bleek een meisje in opleiding, die niet geweldig Engels sprak, ze moest het vaak aan de kapitein vragen die zelf ook geen held was in Engels en ondertussen oog hield op de schipper die ook in opleiding was. Het was dus allemaal een beetje raar, ik vermoed dat ze hun vuurdoop kregen vandaag, omdat we toch maar met 4 waren, het whale watchen was wel uitverkocht.

Anyway, de overtocht naar de eilandkrater duurde maar kort, het was vlakbij, terwijl zij moeizaam vertelde over de problematische geschiedenis van de Azoren, iedereen had ze wel eens willen overheersen, inclusief de piraten in de 16e E. Bij het eiland probeerden we vissen te spotten via de glazen bodem en we zagen inderdaad af en toe een vis, maar daar bleef het bij, echt niet spectaculair, ook al verplaatsten we ons regelmatig. Op zich was die glazen bodem prima, heel helder,
maar de vissen bleven weg. We mochten ook niet op het eiland, en ik had al spijt dat ik dit geboekt had, best duur en echt niet de moeite. We voeren langzaam om het eiland heen, en de achterkant zag er wel spectaculairder uit, mooie rotsen en kliffen.

Het weer werd ondertussen steeds slechter, zwaar bewolkt, het zat allemaal wat tegen.

Nadat we het eiland rond gevaren hadden was het dan tijd waarvoor we echt gekomen waren, het snorkelen. Jan had er eigenlijk geen zin meer in, we hadden niet de indruk dat er veel vis zat dus why bother? Ik had iets van, ach, liever in het water dan op de boot niets zitten doen. Dus we sprongen toch maar van de boot, in onze wetsuits.

En algauw waren we omgeven door vissen, hele scholen om ons heen, grote en kleine, schattige oranje visjes, heel veel gekleurde vissen, allerlei kleuren en strepen, het was geweldig, ik was zoooo blij dat we toch gesprongen waren, eigenlijk nog nooit zoveel vissen en soorten gezien bij het snorkelen, en dan nog zoveel verschillende gekleurde, en zo vlak vlakbij, ze trokken zich amper iets van ons aan, echt op centimeters van mij, het was de max. Ik genoot van zoveel vissen in scholen om ons heen.

Het was de bedoeling dat we een kwartier tijd kregen maar ze lieten ons maar doen, we zijn wel een uur in het water gebleven, we kwamen alleszins een uur later dan gepland in de haven terug. Daar kregen we een drankje, gemaakt op het eiland, 17% alcohol, een soort porto, aardig bedoeld maar ik was er niet wild van, niet mijn ding.

Het was nog geen 5 minuten rijden terug naar het huisje en we waren dan ook net voor 1 terug, hier geluncht met brood en wat bekomen van de ochtend, wat nieuws bijgelezen. Het weer werd wat beter en we besloten toch nog wat te gaan doen, ik dacht een wandeling van een km of 3 maar dat was nog een eind rijden naar de andere kant van het eiland en over die bochtige weggetjes schiet je niet op, dus toch maar niet gedaan, het was al bijna half 4 ondertussen.

Wat we dan wel gedaan hebben was naar de Chapela de nossa senhora de paz, ik

was daar bij de voorbereiding een foto van tegengekomen en wilde dat graag eens in het echt zien, leuke verrassing dus dat het maar 5 km van ons huisje was, maar verder de berg op. Het grappige was dat we het vanmorgen vanaf de boot al hadden zien liggen.

Enfin, wij daar dus heen, en tot onze verbazing was het daar verschrikkelijk druk, zowel toeristen als Portugezen liepen daar de trappen op en af. Het was wel terecht hoor want het was werkelijk schattig, dat kleine kapelletje dat boven op de berg lag met dan trappen die dan per etage naar daar liepen. Ik wilde absoluut een foto zonder mensen er op en heb er dan ook heel lang op moeten wachten, elke keer liep er wel iemand naar boven of naar beneden, bleef onderweg staan om uit te hijgen of zelf uitgebreid fotos te maken. Volledig is het me dan ook niet gelukt maar toch zo goed als.

We hebben daar dus een tijd zitten wachten maar omdat er steeds nieuwe mensen toekwamen zijn we dan zelf ook maar naar boven geklommen. Het kapelletje op zich was van binnen niet indrukwekkend, ik kon zelfs geen kaarsje branden wat ik nog wel eens doe op vakantie, en nu wilde ik er een voor Dolf branden, maar dat kon dus niet.

Het uitzicht was wel fenomenaal, en ook zag je van daar het eilandje van

vanmorgen goed liggen, we hadden het dus wel goed gezien vanaf de boot.

Het volk bleef maar toestromen dus we zijn er maar weer vertrokken, het was heel mooi, speciaal wel eigenlijk, maar echt erg druk.

Nog even langs de winkel om eten voor vanavond te kopen en naar huis, om half 6 thuis waar we lekker op het terras gezeten hebben, alweer in de zon, daarna gegeten, wat met de kinderen gechat en verder een rustige avond. Nog maar 2 dagen en de reis is gedaan, en we zijn nog lang niet rond, nog zoveel plannen.

Ik wist vantevoren wel dat het teveel was en ik zou moeten schrappen, maar nu we hier zijn is het moeilijk kiezen. Er zijn nog een paar dingen die ik absoluut wil doen maar die zijn ook weer afhankelijk van het weer en dat is hier een onzekere factor….

Zondag, 28 juni

Wow, alweer een geweldige dag gehad.

Vanmorgen rustig wat gelezen en rond 12h vertrokken naar stop 1 van de dag, een wandeling van net geen 8km, een jungle-tunnel wandeling die Ciel had aangeraden, de Janelo do inferno wandeling.

Het begon niet goed, anderhalve km stijgen en stijgen, niet heel sterk maar wel constant en ik was compleet buiten adem, en niet happy.

We liepen door open veld, en ik was eigenlijk blij dat het bewolkt was, als we dat in volle zon hadden moeten doen was ik dood geweest.

Maar zodra we het bos bereikten veranderde het helemaal, het was daar prachtig, en inderdaad jungle achtig, grote planten, varens, bospaden en dan de tunneltjes, de eerste was behoorlijk lang en laag en werkelijk pikdonker. Halverwege stootte ik mijn kop toen het plafond daar lager werd, en ik alleen naar de grond keek, naar het licht van Jan zijn gsm, je zag trouwens niet hoe hoog of laag het was.

Maar spannend was het wel,🙂 het bos was echt prachtig, met trapjes van hout of van boomwortels, en oude stenen poorten die opeens opdoken in die soort van jungle, het was erg LOTR, en heel mooi. Helemaal prachtig was een waterval die uit een soort van grot in een grote rots kwam gevallen, in een poel, en daaromheen weer zo’n prachtige groene muur van mos en varens, je kon er ook min of meer achter lopen op een richel, het was werkelijk heel mooi. Dat was ergens halverwege de wandeling en daarna gingen we terug langs nog meer mooie paden, en via een vierde tunnel verlieten we dan het bos en dat vond ik wel jammer.

Maar niet getreurd, het was ondertussen een stuk zonniger geworden en we liepen langs duizenden Hortensias in bloei, het was magnifiek mooi, allemaal weides die omzoomd waren met meters en meters en meters blauwe bollen, langs het pad eindeloze rijen, schitterend.

Ik dacht dat de terugweg veel makkelijker zou zijn want naar beneden maar dat viel tegen, het was echt steil naar beneden, verschrikkelijk steil. Ik was allang blij dat we de aan andere kant begonnen waren, terwijl ik er zo op gevloekt had, maar als we via deze kant gestart waren denk ik niet dat ik het gehaald had, en aangezien het een circulair walk was had dat dus ook gekund.

Terug bij het startpunt, na ruim 3h hebben we gepicknickt op de openbare picknickplaats van het dorp, met uitzicht op zee, waar mooie bankjes stonden met tafels, ieder onder een stenen overkapping, er waren wc’s, er stond een foodtruck, er waren openbare BBQ’s en water, ze hebben het hier toch goed voor elkaar.

Het was redelijk weer, tamelijk zonnig en een blauwe zee en we reden door naar Sete Cidades, wat absoluut nog op het programma stond en dus zeker moest gebeuren want we hebben niet veel tijd meer. Ook hier zijn 2 verschillende gekleurde meren naast elkaar, maar daar heb je zon voor nodig om dat te zien, en de zon verdween hoe verder we het binnenland inreden, en de gevreesde mist kwam weer opzetten boven de bergtoppen, ik zag het alweer gebeuren dat we niets zouden zien en het was onze enige kans.

Onderweg zagen we nog eens duizenden Hydrangeas, ik heb er nu al zoveel fotos van gemaakt en mijn vingers blijven jeuken als we er langs rijden, het is zo mooi en indrukwekkend, rijdend over de weg met aan weerszijden die blauwe, witte en soms paarse bollen.

Ook zagen we in de bergen nog een rotsmuur, bedekt met geel, groen en rood mos wat werkelijk prachtig was, we zijn zelfs omgedraaid om ee nog eens langs te rijden om het te filmen, we vonden het zo mooi. Iets verder was er dan een oud aquaduct waar Jan enorm van onder de indruk was, die muren waren ook weer helemaal begroeid, nu met varens en Gunnera, daar hebben we er vandaag ook duizenden van gezien.

Het plan was om verschillende Miradouros langs te gaan, vanwaar je op verschillende plaatsen zicht had op de meren. Maar aangezien het regelmatig mistig was geloofde ik er niet in, er was er 1, de Miradouro grota di inferno waar je een 20 minuten naar moest lopen waarvan het laatste stuk dan ook zwaar en steil scheen te zijn, en aangezien ik al zoveel geklommen had vandaag dacht ik die maar over te slaan, helemaal als het voor niets zou blijken er we alleen maar mist zouden zien.

Maar omdat de mist ter plaatse dan toch mee bleek te vallen besloot ik toch flink te zijn want het zou mooi zijn. Het duurde even voor we de ingang hadden gevonden maar dan toch op pad, het bleek alweer een prachtig pad, super breed, er konden wel 2 vrachtwagens elkaar passeren, en het was weer mooi met aan weerskanten bos, die mooie bruine stammen waar we al veel bewonderend naar hebben gekeken, en varens en planten, en het liep doodmakkelijk. Het was er best druk maar de meeste mensen waren al op de terugweg, het was ook al een uur of 5. Het laatste stuk was inderdaad wat steil omhoog klimmen maar het viel enorm mee, en zo kwamen we dan uit bij een open pad, afgezet met houten hekjes, dat naar een platform liep vanaf waar je dus het uitzicht had op de meren. Het weer was vrij bewolkt, niet echt zonnig, alhoewel het meer op sommige plaatsen wel groen was van zonnestralen die door de wolken kwamen piepen, maar er was geen mist, we konden het gewoon zien! Dus helemaal blij!

2 minuten later kwam de mist opeens weer opzetten en zag je helemaal niets. We stonden daar nog een tijdje en daar was het meer weer, en dan weer mist en grijs, het ging zo op en af, je zag de mist werkelijk binnen rollen, maar we hebben het uitzicht dus toch echt gezien, niet echt de meren in volle kleuren maar toch mooi. Er was ook nog Lagoa Canario, via een afslag van het hoofdpad, en daar zijn we ook nog even gaan kijken, een heel sereen meer waar de varens overal bij bossen in het water stonden.

Daarna doorgereden naar Miradouro vista del rei, helemaal aan de andere kant en van daar af kon je de scheiding tussen de 2 meren goed zien, het was daar helemaal anders, ik denk dat ik die mooier vond, met de bergen op de achtergrond. Er was daar iets verder ook een foodtruck waar we iets gingen eten omdat we om half 8 nog iets op het programma hadden staan, en dus voor die tijd nog iets binnen wilden hebben. We moesten 20 minuten wachten op onze bestelling, bij een foodtruck!, een broodje met kip en 1 met tonijn, ik snap nog niet waarom het zo lang moest duren maar het was wel lekker, het broodje was het lekkerste brood wat ik al op de Azoren gegeten heb, warm en krokant.

Het was ondertussen kwart over 7, en we moesten nog een half uur rijden naar het volgende, de Ponta de ferraria, nog iets wat ik absoluut wilde doen.

Maar eerst reden we over Estrada de Hortensia, en ook dat was toch ongelooflijk indrukwekkend, echt kilometers lang stonden de Hortensias aan weerszijden van de weg te bloeien, echt ongelooflijk, bocht na bocht, overal Hortensias, en ik krijg er maar geen genoeg van, blijf vol bewondering kijken. We reden trouwens ook over het smalle stukje weg dat de scheiding vormt tussen de 2 meren, ook wel grappig, en zo dus op weg naar Ponta Ferraria.

Dat is een baaitje, in de oceaan, temidden van lavastenen waar uit de thermische ondergrond heet water in stroomt, je zit dus in de oceaan in een soort verwarmd zwembad, dat leek me wel geweldig.

Het duurde heel lang voordat we het precies gevonden hadden maar eindelijk kwamen we er dan toch aan, de zon scheen zelfs, en klauterend over zwarte lavastenen en afdalend via een ladder kwamen we in het bad. Ik had wel gelezen dat er touwen waren om je aan vast te houden maar had er niet zo’n aandacht aan geschonken. Die touwen bleken echt wel heel nuttig want het was echt een golfslagbad, als de golven dat baaitje binnen kwamen werd je werkelijk meegesleurd en moest je je vastklampen aan dat touw. Ik dacht dat we daar lekker wat zouden weken in een thermaal bad maar dan in de oceaan, maar het was echt wel meer dan dat. Maar het was dus warm, helemaal bij de plaats waar het hete water binnenstroomde, we vonden een plaatsje ‘om de hoek’, een inhammetje waar de stroming net iets minder sterk was, en ook warmer want dichtbij de warme instroom en het was echt geweldig leuk, soms wel vechtend tegen de stroming, die de ene keer sterker was dan de andere, afhankelijk van hoe hoog de golf was die binnen kwam. Zelfs in ons hoekje werden we soms toch omver geduwd en meegetrokken, het was spannend en heel speciaal. We zijn er een klein half uur in gebleven, waren ook later toegekomen dan gepland, en je kan er ook alleen maar in met eb, anders is het water te hoog en te gevaarlijk.

Er waren kleedhokjes en toen we daar uit kwamen was er een prachtige zonsondergang, mooi rood oranje wat prachtig afstak tegen de zwarte lavastenen, echt het perfecte einde van deze mooie dag.

Een vakantie is voor mij pas echt compleet als ik een mooie zonsondergang heb gezien en ik had al gevreesd dat het deze vakantie niet zou lukken, en omdat we aan de zuidkant van het eiland zitten, en doordat het zo vaak bewolkt is, maar hier was hij dan en het kon niet mooier zijn, ik was dus in jubelstemming.

Het nadeel was dan dat het snel donker werd en we nog een klein uur naar huis moesten rijden, in het donker, de eerste 20km over bochtige donkere weggetjes, voordat we op de autostrade kwamen en recht naar huis konden rijden. We waren pas om 22h20 thuis, dat is nog niet eerder gebeurt op de Azoren 😊

Morgen onze laatste dag…, ik heb toch heel wat van mijn plannen kunnen uitvoeren, morgen eens kiezen tussen de laatste mogelijkheden.

Maandag, 29 juni

Vanmorgen wakker geworden en de lucht was helemaal blauw, leuk zo op de laatste dag.

We zijn dan rond 10h vertrokken naar de eerste stop, het noordoosten, waar we nog niet geweest waren, de Ribeira dos Calderoes, en dat was direct weer een wow, het was eigenlijk een veredeld stadspark, gratis, opgertrokken rond 2 oude watermolens die vroeger draaiden op het riviertje dat er door liep, dat nu gebruikt werd om te Canyoningen, twee delen, ieder aan een kant van de weg. En het was het tweede deel, aan de andere kant dat direct mijn aandacht trok, door al die Hortensias die daar stonden, op een heuvel en het zag er heel aantrekkelijk uit, en toen had ik de waterval nog niet eens gezien, een waterval omringd door Hydrangeas, dat is toch een duidelijk beeld van de schoonheid van de Azoren 😊, het was prachtig, dus direct weer een heleboel fotos gemaakt en daar wat rondgelopen.

Dan de andere kant, meer toeristisch, met nog een waterval en poel, waar ze ook van de rots af sprongen, onder gejuich en medeleven van de toeschouwers, zeker toen iemand na heel lang aarzelen toch sprong 😊

Ook daar was een hele mooie grote waterval en het riviertje erdoor was uiteraard weer schilderachtig door de stenen en de planten er rond.

We hebben daar een tijd rondgelopen, het was mooi weer, en zijn dan doorgereden naar de start van een trail van 4,9km langs verschillende watervallen, dat leek me wel geschikt zo voor de laatste dag 😊 De parking en de weg ernaar toe stond vol met Agapanthussen, je zou ze bijna vergeten naast het Hortensia geweld, maar ook die staan hier overal in de bermen. Zo kwamen we uit bij Miradouro de Salto de Farinha en die was prachtig, niet in het minst door de blauwe zee en de zon in de blauwe lucht.

Daar was de start van de wandeling maar de weg ging direct steil steil naar beneden, en die moesten we op het einde dus ook weer omhoog. Jan, de schat die mij kent, stelde voor om die weg nog wat naar beneden te rijden, om dat stuk alvast te skippen, en dat vond ik een goed idee, en gelukkig dat we dat deden, halverwege was nog een parking waar we dan op gingen staan, dat hoefden we dus alvast niet meer te doen. Verder was er daar een picknickplaats en daar vertrok de uitgezochte wandeling, dus vol goede moed op pad, op weg naar de eerste waterval die we al vanaf de Miradouro hadden zien liggen.

De weg ging direct omhoog, en steil omhoog, en bleef maar klimmen, en maar klimmen, en verder omhoog, na elke bocht bleek het nog verder te stijgen, zelfs Jan kreeg er genoeg van en we leken van de waterval Salto de Farinha weg te lopen. We zaten ondertussen zelfs hoger dan de eerste parking, en zo kwamen we opeens op de grote weg uit waar we daarvoor gereden hadden op weg naar de Miradouro en de eerste parking, en ook daar kon je parkeren, we hadden ons deze hele stomme beklimming kunnen besparen en daar gaan staan, en op dat punt de wandeling verder oppikken, en de waterval was nergens in zicht.

Nog maar eens op de kaart gekeken en het bleek dat we vanaf de picknickplaats een afslag naar waterval 1 gemist hadden, en nu moesten we nog 2 km verder lopen om nog iets te zien. En Jan was de eerste die zei: daar heb ik echt geen zin in, dit is niet leuk, en ik was het daar hartgrondig mee eens. Dus omgedraaid en die hele verschrikkelijke berg weer afgedaald tot we bij de afslag kwamen die we op de heenweg gemist hadden, naar waterval Salto de Farinha, dus nu alsnog afgeslagen, het bleek maar 200m!

De waterval was dan niet eens spectaculair, 40m hoog maar niet veel water, hij komt zelfs niet in de top 10 van alle watervallen die we op de Azoren al gezien hebben.

Daarna, als laatste wilde ik naar Poco Azul, een poel met blauw water waar ik fotos van gezien had. Het was een eindje lopen van de weg maar we vonden het startpunt niet, eerst nog 2 km verkeerd gelopen voordat we het eindelijk vonden, dan langs een bamboebos gelopen, en verder ook nog weer een mooi bos, en dan eindelijk afdalend naar de poel.

Maar dat was een tegenvaller, hij was helemaal niet blauw, ja, er lag een blauwe schijn over, misschien leek het blauw in de volle zon maar nu was het gewoon een poel, met natuurlijk een mooie groen muur eromheen, zoals we nu al verschillende keren gezien hebben. Ik zei nog: als we dit in de Ardennen zouden tegenkomen zouden we het super mooi vinden, maar hier zijn we nu zo verwend dat we iets hadden van goh, is dat alles? Op de foto ziet het er trouwens blauwer uit dan wij het zagen

poco Azul

Daarna de berg weer naar boven geklauterd, en het laatste stuk had ik echt iets van: dit zijn de laatste meters die ik klim op de Azoren, en eigenlijk hopelijk voor heel lang. Ik was moe. Ik moest de spieren van mijn been echt bevelen om nog op te tillen, mijn lichaam had het gehad en wilde niet meer.

Zo reden we terug naar huis, even langs de winkel om nog wat avondeten en wijn te kopen, en zo hebben we nog wat genoten op ons terras, wat spullen opgemaakt, we kunnen het toch niet meenemen om te vliegen, online geprobeerd in te checken, wat moeizaam ging maar eindelijk toch lukte, timing opgesteld voor morgen met voldoende marge overal, hopen we dan.

We vertrekken hier om 8h, vliegen om kwart voor 11, overstappen in Lissabon en om 20h in Brussel waar Thijs ons komt ophalen, dan eten we bij Sanne, en rijden dan naar huis, dat is zo’n beetje het plan, hopen dat het zo gaat lukken.

Dinsdag, 30 juni

Nou, dat plan is behoorlijk goed gelukt moet ik zeggen. De hele dag is zonder al teveel stress verlopen.

We hebben afscheid genomen van ons leuke huisje, en de hond, en de kip, zijn soepel naar de rental car firma gereden, even moeten wachten op de shuttle maar dat was ingecalculeerd. Op het vliegveld was het heel druk, echt in rijen moeten staan voor de bagage check in, dat hadden we al een tijdje niet moeten doen :-)

De security ging perfect, na al die keren leren we het eindelijk om alles in de juiste koffers in te pakken, en algauw konden we boarden en moesten we afscheid nemen van Sao Miquel.

We vlogen nog een stuk over het eiland, het was mooi weer (natuurlijk, wij vertrokken..) en ik zag verschillende meren onder mij voorbij komen, waaronder

ook Lagoa das Furnas, en zo naar Lissabon.

Daar dachten we uren de tijd te hebben, op ons gemak iets gaan eten, en toen ging ik het vliegveld wat rondlopen om mijn stappen toch te hebben vandaag, tot ik een bericht kreeg van Jan, na 9 min, ZE GAAN BOARDEN!

Natuurlijk zat ik net helemaal aan het einde van de terminal dus dat was even zeer gezwinde pas, nog net niet hard lopen, en zo was ik nog op tijd, wel verbaasd dat we al gingen beginnen.

We moesten weer een bus in die alweer heeeeelemaal naar de andere kant van het vliegveld reed, Lissabon, groot, vandaar dus dat vroege boarden.

Maar alles ging dus soepel, en we vertrokken op tijd en waren 20 min vroeger dan voorzien op Zaventem, we moesten wel nog het hele vliegveld door, liepen eigenlijk door de vertrek terminal, nog nooit gedaan bij aankomst, maar kwamen dan uiteindelijk toch bij de bagageband en de eerste koffer die ik zag was de mijne.

Alles ging dus zo soepel en snel dat Thijs er nog niet was, die had op veel later gerekend, hij was nog onderweg en moest nog parkeren dus we hadden alle tijd voor een sigaretje.

Hier weer wennen aan het drukke verkeer, het duurde eindeloos voordat we bij Sanne waren. Die had meloen en een hele lekker pastasalade en we kwamen weer wat bij, toch 10h onderweg geweest.

Verteld over de reis, lekker gegeten en rond middernacht waren we thuis. Ik ben nog even met een zaklamp de tuin rond geweest, ik kon me niet inhouden, en alles zag er fantastisch uit, het was ontploft, de oppassers hadden perfect voor de planten gezorgd, ondanks de extreme hitte die hier is geweest.

Ik was helemaal gelukkig, hele mooie reis, en hier alles ook meer dan prima in orde, beter kan niet. Het is leuk om op reis te gaan, maar ook wel leuk om weer thuis te zijn.

Nawoord

Na de 2000 foto's te hebben gechronologiseerd en gesorteerd en geschrapt voor het fotoalbum ben ik er nog steeds van overtuigd dat het een van onze mooiste reizen is geweest, alweer, moet ik zeggen....

De Azoren zijn echt prachtig, ondanks het onstabiele weer, veel bewolking, de mist in het binnenland, hebben we toch ook blauwe luchten gehad, en gemiddeld 22-24 graden, veel beter dan de extreme hittegolf die hier gewoed heeft, met 38graden.

We hebben 2x ongepland in een hotel geslapen, op kosten van de vliegmaatschappij, maar op zich heeft dat ons programma niet heel erg in de war geschopt, ik heb toch het allergrootste deel van mijn toch wel hele volle planning kunnen doen.

We hebben maar liefst 3x gesnorkeld, en prachtig dat dat was. We hebben 2x in een ongewoon thermaal bad gezeten, in een tropisch regenwoud en in de oceaan, en ook nog eens in 6 verschillende vliegtuigen gezeten.

De talloze watervallen op alle eilanden waren geweldig, en ik zal nooit de duizenden bloeiende Hortensia's vergeten, daar bleef ik mijn ogen naar uitkijken, alle bloemen trouwens, de Agapanthussen, Canna's, Lantana's, Amaryllissen die daar overal langs de kant in het wild stonden, ongelooflijk, allemaal planten die ik ook heb maar heel goed moet verzorgen en in de winter binnen halen, daar was het onkruid gewoonweg, beeldschoon onkruid, dat wel.

Alle eilanden hadden iets aparts wat anderen niet hadden, op Pico waren dat de wijngaarden met de lavastenen muurtjes, op Faial het nieuwe land van de vulkaanuitbarsting en de ontroerende schilderingen in de haven, de muur van watervallen en de 2 kleurige kratermeren op Flores, en de thermale baden, mooie wandelingen en de fotogenieke theeplantage op Sao Miquel.

Er was zoveel te zien, prachtige wandelingen gemaakt, heel heel veel geklommen, dat vond ik minder, maar het was het bijna altijd ook wel waard.

De natuur is schitterend, en alle trails zijn zo goed aangegeven, op zijn Portugees, alles wordt goed onderhouden, houten decks en bordjes en parking bij Miradouros, de wandelpaden worden constant gebosmaaierd, de prachtig aangelegde piscina naturais, de schattige zwart witte kerkjes, het was echt geweldig.

En dan hebben we ook nog eens geweldig lekker gegeten, uiteraard veel pastel de nata's, maar sowieso de restaurants, Xavier en Pasquina op Faial, de Pink Hostel met zijn relaxte vibes en ook nog lekker op Flores, en dan het biefstukrestaurant op Sao Miquel, stuk voor stuk lekker en apart.

Geweldige reis, absolute aanrader!

Zoeken in deze blog

Jan en Mieke naar de Azoren juni 2026

Jan en Mieke naar de Azoren juni 2026

Reacties

Een reactie posten